Joost Kalmthout (aanvoerder vorig seizoen) & Fanneke Meuwese hebben deze kleine held, Hidde, mogen verwelkomen! Over 16 jaar hebben wij er een nieuwe stofzuiger bij! Namens heel heren1 gefeliciteerd!

De voorbereiding die wij hadden, het internationale toernooi in Enschede, was voornamelijk goed voor de teamgeest. Het spel was niet om over naar huis te schrijven. Dat had waarschijnlijk te maken met de taalbarrière (veel Duits, wat overigens voor Joep de Beer geen probleem was) en het plaatselijke accent. Alle wedstrijden op 1 na gingen verloren. Voor Marnix, Pepijn en ikzelf als aanvoerder was het snel duidelijk: werk aan de winkel! Het plan was om een andere tactiek te spelen dan vorig jaar. Dat plan kon ook al vrij snel weer de prullenbak in. Het bleek te moeilijk voor de jonge groep en leverde meer frustratie dan prestatie op. Het oude systeem werd opgepakt, maar ook dat ging niet geheel vlekkeloos. Grappig was het dan ook dat wij voorafgaand aan de wedstrijd tegen Helmond onze eerste wedstrijd, ook tegen Helmond, terugzagen. Er staat nu een compleet andere team, vele malen beter maar wel met dezelfde spelers. Het begin van de competitie was stroef. Het gelijkspel tegen Helmond gaf mij nog moed. Ondanks dat het de eerste wedstrijd was, zag ik voldoende aanknopingspunten. Ik had vertrouwen in het seizoen. Na de eerste thuiswedstrijd tegen EMHC was dat vertrouwen gesmolten als sneeuw voor de zon. Een wedstrijd waarin wij behoorlijk speelden maar weinig tot niets creëerden. En dat blijkt verdraaid handig om wedstrijden te winnen. In de wedstrijd tegen MEP was dit hetzelfde verhaal. Er moest een wedstrijd aan te pas komen tegen een tegenstander van naam om het tij te keren. De wedstrijd tegen Hopbel. Het hockey wat we toen speelden geldt nu als ondergrens. Wat speelden we toen goed. We vulden de taken in zoals ze ingevuld dienen te worden. Voor het team, staf en supporters was te zien wat wij in onze mars hebben. Een zegereeks van 6 wedstrijden volgde en stiekem werd naar de tweede plek gekeken. Wat minder stiekem keken wij naar de onbetwiste koploper in onze poule, HCAS. Nog geen enkele wedstrijd verloren de Astenaren. Daar wilden wij verandering in brengen. Een goede wedstrijd, met slim tactisch spel en een terechte winnaar volgde. Helaas voor ons waren wij niet de winnaar. De wedstrijd hierna pakten wij de winnende draad weer op. Maar net zo makkelijk lieten wij die weer van 10 hoog naar beneden vallen. Juist, tegen Helmond.

Ik denk dat over de eerste 12 wedstrijden gekeken we dus trots moeten en kunnen zijn. Oud Berkel speler Gijs Vugs zou voor de wedstrijd gezegd hebben: verlies je deze wedstrijd, heb je een k*t winterstop. Het zou te kortzichtig zijn om dat ook nu te zeggen. Na de wedstrijd hebben we even gebaald met z’n allen, maar wat ik na de wedstrijd al tegen het team, mijn team, jullie team, ONS TEAM heb gezegd, ben alsjeblieft trots op deze prestatie! Er komen nu nog 10 wedstrijden waarin wij ons stinkende best gaan doen om trots te blijven.

Als ik dan toch bezig ben, wil ik iedereen (trouwe supporters, ouders, vrienden, vriendinnen, liefhebbers, honden (Hunter), trouwe lezers van het wedstrijdverslag, volgers) bedanken voor hun steun tot dusver. Want laten we wel wezen, hockey is leuk maar het is nog leuker als mensen voor je juichen en ons als team een warm hart toedragen (er zijn nog een aantal bandjes te koop, wees er echter snel ze gaan als warme broodjes over de toonbank). Na de winterstop hopen wij ook u te horen/zien.

Joost Goesten

PS.: Joost (van Kalmthout) en Fanneke van harte proficiat met de geboorte van jullie zoontje Hidde!

De voorlaatste wedstrijd voor de winterstop kwam MOP bij ons op bezoek. Zoals u al had kunnen lezen in het leaflet vinden wij het leuk om tegen MOP te spelen. Deze wedstrijden worden namelijk steevast door ons gewonnen. Vorig jaar wonnen we beide competitiewedstrijden en gingen we ook in een oefenwedstrijd aan de haal met de winst. Voor de wedstrijd was er echter niets van passie of overtuiging te bespeuren.  Het was slap en ongeconcentreerd, niet de manier waarop je een wedstrijd tegen MOP wil beginnen. Gelukkig konden de mannen uit Vught hier in de beginfase niet veel tegenover zetten en als dit wel lukte was onze defensie net scherp genoeg om het gevaar in de kiem te smoren. Na een dik kwartier spelen, begon het wat beter te draaien en werden we ook wat gevaarlijker. MOP had het al een keer mogen proberen vanuit een strafcorner, dit schot werd echter gepareerd door onze (wederom) goed keepende Patrick. De eerste korte hoekslag van Berkel werd helaas ook niet benut. De geslagen corner van Joost kwam terug van legguards van de keeper, Vincent kreeg de bal in de rebound niet in de goal. Hierna bleven wij de aanvallende partij en drongen we MOP ver terug op eigen helft. Dat hierbij een spits van MOP op onze helft bleef hangen en vrij de 0-1 mocht binnen slaan verwijten wij dan uiteraard aan de mist die over het veld hing. Dat dit doelpunt viel deerde ons dan ook niet. We zaten in deze fase in een aanvallende “flow” en dan weet je dat we deze fout recht zouden zetten. Daar zorgden Joep de Beer, die overigens ijzersterk speelde, op de voor hem typerende wijze voor. Deze gelegenheidslinksback onderschepte zelf de bal en liep kinderlijk eenvoudig langs 2 man van MOP. Met een hard backhandschot gaf hij de keeper van MOP daarna ook het nakijken. Voor trouwe supporters leek het haast een replica van een eerdere goal van Joep. Na de gelijkmaker bleven we doordrukken en kon Ruud, na een briljante steekpass van Gijs, zelfs de 2-1 maken.

Rust! Begin van de eerste helft uitermate slap, goed opgepakt in het tweede deel. Er werden wat kleine tactische omzettingen besproken en het team werd weer op scherp gezet voor de tweede helft.

Waar we de eerste helft veel de aanval zochten, loerden we in de tweede helft voornamelijk op de counter. En wat kunnen wij er bij vlagen levensgevaarlijk uitkomen. Doordat MOP de 2-2 wilde maken kregen wij logischerwijs wat meer ruimte voorin. Het was dan ook jammer om te zien dat we niet meer doelpunten maakten. De een na de andere vlijmscherpe counter strandde in schoonheid. MOP kreeg in deze fase helaas ook wat meer kansen maar mede door Patrick en een goede verdediging bij strafcorners ging de bal er niet in. In deze fase van de wedstrijd kon het doelpunt eigenlijk aan beide kanten vallen. Heel lang bleef het 2-1 en was het een spannende en gelijkopgaande strijd. Tot 7 minuten voor tijd. Na een overtreding van MOP, nam Joost de bal snel op Vincent. Vincent speelde Joep van Nuland in die op zijn beurt Jip vond. Jip, eigenlijk de gehele tweede helft gevaarlijk met zijn rushes langs de zijlijn, passte dit keer naar Ruud, deze bedacht zich geen moment en vond Erik-Jan op de achterlijn. Met een de precisie van een havik flatste Jan de bal richting goal en zorgde voor 3-1. Eindelijk wat lucht en we hoopten dat het gespeeld zou zijn. Het tegendeel bleek echter waar. MOP begon met nog meer dreiging naar voren te spelen. Waar we de gehele wedstrijd de hockeyende oplossing zochten en deze ook vonden, lukte dat in deze fase minder. Dan zit er maar 1 ding op en dat is anti-hockey. Doordat de scoops door de mist al snel niet meer te zien waren, werden veel ballen naar voren geslagen. Met effect! We merkten ook dat de wedstrijd veel energie had gekost, een spits van MOP mocht na slecht verdedigen toch de 3-2 maken. Zuur en totaal onnodig. Gelukkig blies de scheidsrechter hierna vrij snel op zijn fluit voor het eindsignaal.

De cijfers beginnen steeds meer aan te tonen dat Berkel thuis een onneembare vesting is. Op EMHC na hebben we thuis alle wedstrijden gewonnen. Halverwege het seizoen kunnen we zeggen dat we goed bezig zijn. Met 22 punten staan we nu vierde. De tweede plaats, die recht geeft op play-offs aan het eind van het seizoen, wordt bezet door EMHC met 25 punten. Het kan dus nog ontzettend spannend worden in het restant van de competitie. Komende zondag de laatste wedstrijd voor de winterstop. We spelen tegen Helmond. De eerste wedstrijd van het seizoen tegen Helmond eindigde in 2-2, dus we hebben wat goed te maken tegen deze jongens. Wij hopen op zondag in ieder geval op goed weer, drie punten en een gezellige disco!

Joost Goesten

Doelpuntenmakers
0-1   MOP
1-1   Joep de Beer
2-1   Ruud Dankers
3-1   Erik-Jan de Bekker
3-2 MOP

 Met zes overwinningen op rij en de tweede plek op zak reisden wij zondag af naar Asten. De sfeer binnen het team was uitstekend en ontspannen. Logisch ook want de tweede plek was meer een verrassing dan een verwachting. En als je dan tegen de nummer 1 mag spelen, kun je daar alleen maar van genieten. Dat Asten op de eerste positie vertoeft is trouwens volgens het verwachtingspatroon van ieder team binnen onze competitie. Voorafgaand aan deze wedstrijd trainden we 3x op ons eigen veld 2. Dit omdat het hoofdveld van HCAS afgekeurd is. Wat onwennig stonden wij dinsdag dan ook op dit trage, zware veld. Tijdens de warming-up en het inspelen ging er regelmatig een jaloerse blik richting heren2 en heren6. Inderdaad, zij trainden op ons hoofdveld. Maar tevreden kon ik na de vrijdagavond training concluderen dat we zelfs op een traag veld aardig uit de voeten konden. Het tempo lag, evenals het niveau, hoog. Dat beloofde veel goeds voor de wedstrijd. Uitvoerig werd Asten bekeken en wisten wij waar we ze pijn konden doen. Tijdens de teambespreking werden de puntjes op de i gezet en de sticks geslepen.

Fuut, de wedstrijd begon. Wij mochten de bal uitnemen en tot mijn verbazing deed Asten in het begin niet eens moeite om de bal af te pakken. Des te treuriger was het dan ook dat de bal door een “mishit” van Joep (Ed) over de zijlijn rolde en zij daar niets aan hadden hoeven doen. U begrijpt het waarschijnlijk al, zenuwen. Dit is geen onbekend verschijnsel voor onze jonge ploeg. Als we tegen een tegenstander spelen die hoog aangeslagen staat, wil dit nog wel eens voorkomen (zie wedstrijd tegen Hopbel). De ervaring leert ons dan ook dat dit ongeveer een kwartier aanhoudt, ook vandaag. Het wrange hieraan is dat wij ook wisten dat HCAS meestal in het eerste kwartier een doelpunt tegen krijgt. Vandaag dus helaas niet. Sterker nog…. Ze kwamen al snel op een 1-0 voorsprong! Dit was natuurlijk tegen ons strijdplan in, maar we lieten het er niet bij zitten. We kropen langzaam maar zeker steeds meer uit onze schulp en begonnen aardig mee te hockeyen. Zo werd al snel de eerste strafcorner versierd. Waar Puk normaliter een perfecte aangever is, had hij bij de eerste corner wat moeite met het veld. De bal kwam dan ook niet helemaal fijn aan. Stopper Jip trok de bal naar zijn forehand en probeerde er het beste van te maken. De bal kwam uiteindelijk weer bij Puk die verwoestend hard op zijn stick geslagen werd. Alles wat een rood-blauw hart heeft schreeuwde om een strafbal. De conclusie van de scheidsrechters was echter anders: de bal van Puk ging naast, dus strafcorner. Vreemde conclusie gezien de overtreding. Helaas werd deze strafcorner rakelings naast getipt door Ruud en bleven wij dus met lege handen achter. Hierop was het weer aan Asten om wat te doen. Via een vloeiende combinatie kwamen zij de cirkel binnen. De bal werd op goal geslagen, uiteraard zou dit een prooi voor Patrick zijn geweest ware het niet dat een stick de bal licht toucheerde en zo in het doel rolde. Heel erg jammer, zeker gezien het feit dat wij steeds beter gingen spelen. Naarstig gingen wij op zoek naar de aansluitingstreffer. Die kwam er ook. 2 minuten voor rust besliste de scheidsrechter dan toch een strafbal toe te kennen aan ons. Vincent bleef koel en pushte deze achter de keeper. Dit was tevens de ruststand.

Na de wedstrijd sprak ik een jongen van Asten en die vertelde mij dat toen wij de 2-1 maakte, ook zij toch wat bang werden. Zij merkte ook dat wij beter werden en de wedstrijd meer en meer naar ons toe trokken. Dit werd in de rust benadrukt door Marnix en Pepijn. Het verdedigende systeem werd iets omgezet om het voor ons makkelijker te maken en voor Asten lastiger.

Dit had ook direct resultaat! We zorgden ervoor dat hun linksback geen directe ballen langs de lijn kon spelen en wij op die manier eerder in balbezit zouden kunnen komen. Er ontstonden wat hachelijke situaties voor de goal van HCAS. Het doelpunt bleef jammerlijk genoeg uit. HCAS stelde daar niet bijzonder veel tegenover. Veel hoge ballen en lange klappen werden gespeeld om onder de druk uit te komen. Na zo’n hoge bal was het weer aan ons om op te bouwen. Een cruciale fout van Bart (een pass over de breedte van het trage veld kwam niet aan) zette de handige spitsen van Asten om in een doelpunt. Juist in de fase dat wij aanvallend sterker waren! De 4-1 viel uit eenzelfde situatie. Een persoonlijke fout luidde balverlies in, waarop Asten razendsnel counterde en af kon drukken. Wat ik vandaag een grote stap voorwaarts vond, is dat we geen moment ons hoofd lieten hangen. Na de 4-1 gingen we verder waar we gebleven waren. We bleven aanvallen. Dat juist vandaag de corner van Joost haperde was dan ook te betreuren. Gelukkig hebben wij goede varianten. Ruud maakte uit een goed uitgevoerde variant de 4-2. Dat gaf ons toch weer hoop en moed. Dit doelpunt was het teken voor Asten om toch een tandje bij te schakelen. Blijkbaar vonden ze marge van 2 niet genoeg en gingen ze op zoek naar de 5-2. De linksback, die wij dus keurig hadden dicht gezet, had verzonnen dat als het met een pass niet lukt, het dan maar met de bal aan de stick moest. Met een fraaie solo en dito schot zorgde hij voor de 5-2. Met nog 10 minuten op de klok wisten we dat het een loodzware klus zou worden. Mooi om te zien was dat we toch bleven gaan en het toch bleven proberen. Door een grove overtreding van een verdediger van Asten kregen we een strafcorner. Ook ditmaal werd de bal niet goed genoeg geslagen door Joost. Puk stond alert bij de tweede bal voor een eventuele rebound. Maar in plaats van dat hij bal met zijn stick raakte, deed hij dat deze keer met zijn borst en kin. Dat de bal hoog van een speler van Asten kwam vond de scheidsrechter geen probleem. Het protesteren van Joost resulteerde ook nog in een gele kaart. Nog 5 minuten te spelen en een man minder. Uit wederom een snelle en vloeiende counter kreeg Asten een strafcorner. De sleep verdween boven het hoofd van Paul in het doel, 6-2.

Een zeer geflatteerde uitslag. We moeten HCAS natuurlijk de credits geven voor het effectieve spel en dat zij hockeyend net wat verder zijn. Maar 6 doelpunten was gezien het wedstrijdbeeld niet helemaal verdiend. Door deze nederlaag zakken wij af naar de 4^e plaats. Iedereen die vanuit Berkel was komen kijken willen wij uiteraard hartelijk bedanken! Volgende week staat MOP op het programma. Tot dan!

Namens Heren 1
Joost Goesten

Doelpuntenmakers:
1-0 HCAS
2-0 HCAS
2-1 Vincent Beijersbergen van Henegouwen (sb)
3-1 HCAS
4-1 HCAS
4-2 Ruud Dankers (sc)
5-2 HCAS
6-2 HCAS (sc)

 Deze wedstrijd staat nog altijd bekend als een derby in onze poule. Twee jaar geleden toen, wij samen met Goirle streden om het kampioenschap in de 2^e klasse, kon ik me daar in vinden. Ik merkte dat er een soort spanning over het team hing. De 2 wedstrijden tegen Goirle, daar ging het om! Ik durf met alle zekerheid te zeggen dat dat gevoel ook bij Goirle aanwezig was. Vorig jaar beleefden wij het al anders maar merkte je dat Goirle het toch een belangrijk potje vond. Wij vonden vorig jaar dat we beter waren en dat wij de wedstrijd moesten winnen. Misplaatste arrogantie of zelfkennis? Ik durf het niet te zeggen, wel dat we beide wedstrijden naar ons toe wisten te trekken. Iets wat ons het jaar daarvoor niet lukte. Dit jaar zijn het weer compleet andere wedstrijden. Natuurlijk, wij hadden spelers verloren die zeker van waarde waren vorig jaar, maar bij Goirle vertrokken vrijwel alle sterkhouders. Voor ons was het dus net even wat makkelijker dan voor Goirle. En juist dat verschil werd in deze wedstrijd duidelijk.

Na een goede trainingsweek met een oefenwedstrijd thuis tegen Were-Di, begonnen wij vol goede moed en een goede focus aan de wedstrijd. Het strijdplan van Marnix was voor iedereen duidelijk. Waar Goirle vorig jaar onder Siem Voermans afwachtend speelde en gokte op de counter, durfde ze nu brutaal druk te zetten. De hoge bal gebruikte zij daarbij veelvuldig. Dat die daarbij een enkele keer goed viel was meer onze eigen fout dan slim spel van Goirle. In de eerste helft kon je spreken van een gelijk opgaande wedstrijd. Ik denk dat wij iets meer balbezit hadden maar ook iets vaker balverlies leden. Wederom een punt wat we onszelf aan konden rekenen. Er werd getracht met individuele acties de verdediging van Goirle kapot te spelen, dit bleek echter zonder resultaat. Af en toe probeerde we het via de combinatie, dat gaf vaak meteen gevaar. Een aantal maal kwamen wij via de achterlijn de cirkel binnen maar verzuimde te scoren. In dat soort situaties stond Goirle met 9 man in het eigen 23meter gebied, we zouden in deze fase slimmer moeten zijn en strafcorners moeten halen. Strafcorners werden echter niet gehaald. Na ongeveer 20 minuten spelen viel het eerste doelpunt voor ons. Wie anders dan onze eigen “birthday-boy” Puk mocht na een fantastische carambole via lichamen en voeten de 1-0 binnen tikken. Het doelpunt viel voor ons mooi op tijd. Wij weten dat naarmate de wedstrijd vordert, wij meer ruimte en kansen krijgen. Dus ook vandaag. Na een actie van Erik-Jan kregen wij dan toch eerste strafcorner te nemen. Een eenvoudige prooi voor Joost, 2-0 en geen vuiltje aan de lucht. Echter 2 minuten voor rust kreeg Goirle zijn 3^e strafcorner te nemen, deze werd feilloos boven Paul in de rechterbovenhoek gepusht.

Tijdens de rust was er sprake van wat ontevredenheid aan onze kant. We speelden hetzelfde als vorige week. Het was té slap, té inspiratieloos en téveel alleen. Nogmaals werd benadrukt waar de ruimtes lagen en hoe we gevaarlijk zouden kunnen worden. Het rendement moest omhoog!

En zoals verwacht werd de tweede helft geheel de onze. Met veel energie begonnen we weer. Dit resulteerde in een prima actie van Jip over de achterlijn via de linkerkant. Jip gaf de bal, zoals assistent Pepijn dat graag ziet, met een liftje voor op Puk. Puk op zijn beurt wist wel raad met dit buitenkansje en maakt zo zijn tweede van de dag. Na de 3-1 liet de opbouw wat te wensen over, de afspraken die we met elkaar hebben, werden niet nagekomen en dan wordt het direct moeilijker. Paul en Joost zorgden dat er weer wat meer rust in de tent kwam en dat we op gingen bouwen zoals we dat hoorde te doen. Een schitterende aanval over vele schijven kwam uiteindelijk via Puk bij Freek terecht. Freek, toch nog last van naweeën van zijn griepje deze week, flatste de bal laag in de verre hoek. Na de 4-1 was het verzet van Goirle volledig gebroken en vertoonde wij wat “show-pony” gedrag*. Niet geheel op zijn plaats natuurlijk, maar het gros van het publiek (dat voor ons kwam) kon het uiteraard waarderen. De rushes van Jip langs de lijn werden ontvangen met luid gejuich, de passes van Joost over 40-50 meter werden voornamelijk gevierd door M. Schröder en zijn heren2 kornuiten en ook individuele acties van Vincent werden toegejuicht. Na een pass van Joost kwam de bal terecht bij Jimme. Jimme vond op zijn beurt Erik-Jan. Daar waar iedere spits op dit moment van de wedstrijd probeerde zelf wat te forceren middels een duel, sloeg Jan de bal hard voor. Vincent kreeg zijn stick tegen de bal en promoveerde deze tot doelpunt. Goirle had in dit deel van de wedstrijd niets te zeggen. Soms kwamen zij er gevaarlijk uit, maar dan stond de defensie zijn mannetje. Zelden werd Patrick in de tweede helft op de proef gesteld. Een aandachtspunt wat we in de tweede helft tot 5 minuten voor tijd nog niet hadden terug gezien in het spel, was het hoger op spelen van Bart om onder de druk van Goirle uit te komen. Bart bedacht zich dit waarschijnlijk in de 60^e minuut en trok de stoute schoenen aan. Hij zette zelf de aanval op door Jimme in te spelen, deze dreigde bal verlies te lijden maar kreeg de bal op miraculeuze wijze terug bij Bart. Bart, ook wel Bambi genoemd in ons team, staat bekend om zijn goede verdedigende actie en niet bepaald om zijn verwoestende schot. Wat hierna gebeurde moet dan ook voor deze nieuweling onwerkelijk hebben aangevoeld. In de cirkel zette hij zijn stick achter bal en sloeg deze pardoes hoog in de korte hoek. Met een glimlach van oor tot oor hockeyde hij (samen met zijn teamgenoten) de wedstrijd uit.

De reeks van gewonnen wedstrijden zet zich door en de teller staat inmiddels op 6. Een supermooie prestatie waar met z’n alle trots op mogen en MOETEN zijn. Na deze wedstrijd kreeg Puk voor zijn verjaardag ook nog de MVP-award toegewezen. Komende zondag staat de uitwedstrijd tegen HCAS op het programma. HCAS staat soeverein bovenaan en heefteen selectie die een hele hoop kwaliteit herbergt. Wij hopen natuurlijk de zegereeks voort te zetten, maar daarbij hebben wij u hulp nodig. Wij zien u graag terug langs de lijn in Asten!

Namens heren1
Joost Goesten

Doelpuntenmakers
1-0 Puk de Beer
2-0 Joost Goesten (sc)
2-1 Goirle (sc)
3-1 Puk de Beer
4-1 Freek van Roij
5-1 Vincent Beijersbergen van Henegouwen
6-1 Bart Andriessen

*Show-pony gedrag*: Term in het leven geroepen door Craig Fuller, doelend op het maken van oneindige acties en veelal individueel spel van een speler

Na 4 overwinningen op rij was Geel-Zwart deze keer de tegenstander. Met nog 0 punten bezetten de Veghelnaren de laatste plaats. En juist wedstrijden tegen de mindere goden uit de poule zijn de wedstrijden waarin wij het moeilijk hebben. Zo ook tegen Geel-Zwart. Tegen Gemert haalden we niet het niveau van de week ervoor en dat was in deze wedstrijd wederom niet het geval. Ook de vrijdagavond video had daarmee niet het gewenste effect. Vooraf werd besproken dat we strafcorners moesten halen, hard voor elkaar moesten werken en ze in de eerste helft kapot moesten spelen. In de eerste helft werden welgeteld 0 strafcorners gehaald en werd ook niet voor elkaar gewerkt. Wel bleek, dat werd in de tweede helft duidelijk, dat we Geel-Zwart hadden uitgeput. En dat is opmerkelijk want erg hoog lag het tempo niet. We begonnen met de beste wil van de wereld, maar we konden dit niet in goed spel uitdrukken. We leden onnodig balverlies en de passing was te slordig. In dit soort wedstrijden kunnen we (gelukkig) vaak leunen op de individuele klasse van bijvoorbeeld Puk en Ruud. De 0-1 kwam tot stand door een actie van Puk. Hij sloeg de bal met zijn backhand voor en Ruud kon makkelijk afdrukken. In mijn optiek was dit de treffer die we nodig hadden om beter te gaan spelen. Het tegenovergestelde was jammerlijk genoeg het geval. Geel-Zwart kwam er gevaarlijk uit met een counter. De spits sloeg op fraaie wijze de 1-1 achter Patrick. Helemaal kwalijk werd het toen snel hierna ook de 2-1 viel. De verdediging stond niet op te letten en dezelfde spits kon met zijn backhand de bal binnen tippen. Hierop verbeterde het spel een piepklein beetje, net genoeg om de 2-2 te maken. We kregen een vrije slag op hun helft die door Puk snel genomen werd. Puk vond wederom Ruud in de cirkel die de bal via spelers/keeper/sticks in de goal kreeg.

En wat kwam de rust op het goede moment! Het spel moest beter, sneller en eenvoudiger wilden wij de punten meenemen naar Berkel-Enschot. Iedereen wist waar de ruimte lag, maar niemand maakte hier gebruik van.

De tweede helft begonnen we furieus. We zagen weer het Berkel wat we willen zien. Vrij snel na rust scoorden we 2-3. Ditmaal vond Ruud Puk met een fraaie breedteverlegging op de 23 meter lijn. Puk liep de cirkel binnen en sloeg de bal met zijn backhand door de benen van de keeper. Waar we voor rust inzakte en direct 2 doelpunten om de oren kregen, gingen we nu door met scoren. Bij de 2-4 speelde Bart onze spits Vincent in. Hij ging op karakteristieke wijze naar de grond en leek balverlies te leiden. Zijn directe verdediger vond echter dezelfde bananenschil op zijn pad en lag zo dus naast Vincent. Razendsnel stond hij op en had vrije doortocht naar de cirkel. Vincent sloeg de 2-4 hard in de korte hoek. En zoals al eerder vermeld was in deze fase van de wedstrijd de tank bij Geel-Zwart ver leeg en ontstonden er zeeën van ruimte. De bal werd rondgespeeld in de kom en Bart vond Puk langs de lijn. Hij kon vrij doorlopen via de achterlijn en met een backhand flats in de kruising maakte hij de 2-5. Hierna was het woord aan invaller (en tevens MVP) Wessel van Roij. Wederom was Puk hierbij de aangever, hij ontving de bal op links en met een schijnpass wist hij Wessel te vinden, die hierna ook zijn doelpuntje meepikte. Na deze 4 doelpunten binnen 15 minuten haalde Berkel de voet van het gaspedaal en werd het spel direct minder. Dit resulteerde in de 3-6 van Veghelse zijde. Ontzettend jammer en slordig dat we tegen deze ploeg 3 doelpunten tegen krijgen. Geel-Zwart had in de gehele competitie tot dusver pas 3 doelpunten gemaakt. Erg zwak dus. Vlak na dit doelpunt kregen wij dan eindelijk onze eerste strafcorner. Freek pushte de bal en de keeper redde fraai met zijn handschoen. De tweede corner liet niet lang op zich wachten. Ditmaal werd deze kans wel benut door Joost. 3-7. Het slotakkoord was voor Erik-Jan. Deze jongen is al een aantal weken op zoek naar een doelpuntje maar telkens lukte het net niet, maar vandaag was het kassa. Erik-Jan was attent bij een bal die terug kwam van de keeper en promoveerde deze tot doelpunt.

3-8 Winst maar toch een vieze nasmaak na deze wedstrijd. De eerste helft was ver beneden peil. De tweede helft was van een hoger niveau maar het kán en moet nog beter. Komende zondag staat de thuiswedstrijd tegen Goirle op het programma. Goirle is, net als wij, een ploeg in opbouw. We zullen in deze wedstrijd minimaal 100% moeten geven willen de winning streak voortzetten. Wij hopen u uiteraard in grote getalen te mogen begroeten langs de lijn.

Namens Heren1

Joost Goesten

Doelpuntenmakers:

0-1 Ruud Dankers
1-1 Geel-Zwart
1-2 Geel-Zwart
2-2 Ruud Dankers
2-3 Puk de Beer
2-4 Vincent Beijersbergen van Henegouwen
2-5 Puk de Beer
2-6 Wessel van Roij
3-6 Geel-Zwart
3-7 Joost Goesten (sc)
3-8 Erik-Jan de Bekker

Klik op de foto voor meer

]]> http://heren1be.wordpress.com/2011/10/25/fotos-berkel-enschot-gemert/feed/ 0 joostgoesten BEH1-GMH1-231011-03 http://heren1be.wordpress.com/2011/10/24/berkel-enschot-gemert-2-0-0-0/ http://heren1be.wordpress.com/2011/10/24/berkel-enschot-gemert-2-0-0-0/#comments Mon, 24 Oct 2011 14:31:36 +0000 joostgoesten http://heren1be.wordpress.com/?p=197 ]]> Berkel trekt in een mindere wedstrijd toch aan het langste eind

Hoe vreemd is het om op zondag op de hockeyclub te komen en je dan te realiseren dat je (samen met dames3) het enige team bent wat speelt. Telkens als wij thuis spelen, speelt heren2 en dames1 ook thuis. Voor velen uit ons team is het een vast ritueel geworden. Om 11.00u naar de verrichtingen heren2 kijken om vervolgens dames1 naar de overwinning te schreeuwen. Vandaag dus niet. Deze keer speelden de All Blacks tegen Les Blues, juist de finale van het wereldkampioenschap rugby tussen Nieuw-Zeeland en Frankrijk. Gewonnen door uiteindelijk de Nieuw-Zeelanders. Onze assistent Craig (van origine een Nieuw-Zeelander) was vrijdag al op van de spanning voor deze wedstrijd. Het smsje dat ik na de wedstrijd van hem kreeg zou veelzeggend zijn voor onze wedstrijd: “Hi, it wasn’t great but I don’t care, now you guys”. Het was geen goede wedstrijd van Nieuw-Zeeland maar toch wisten ze te winnen. Na deze wedstrijd keek ik bij Vincent de eerste helft van “de klassieker”. Ook hier was het spel niet van erg hoog niveau, deze wedstrijd kreeg alleen een morele winnaar… Feyenoord.

Wat we de eerste helft lieten zien was waar Ruud ons voor de wedstrijd voor waarschuwde. Het was het allemaal net niet. Te zacht, te slordig en te ongeconcentreerd. Dat we gedurende deze helft de 0 hielden was volledig op het conto van Patrick te schrijven. Wederom pakte onze keeper de titel MVP. Met weergaloze reddingen hield deze sta-in-de-weg ons op de been. Aanvallend lukte het ons niet om daar goed hockey tegenover te zetten. Ik hoorde langs de kant een kreet van Ruud van der Valk die de spijker op zijn kop sloeg: “Hockey is een passing game”. Waar we het vorig week juist met zijn allen deden en elkaar lieten hockeyen, speelden we vandaag met misplaatste arrogantie en als eenlingen. Te veel individuele acties die niet goed uitpakten. Gemert mocht in de eerste helft drie keer aanleggen voor een strafcorner. De geslagen corner en de variant verdienden echter nog wat extra aandacht want de uitvoering was niet al te best. Wij konden hier een strafcorner tegenover zetten en ook deze corner miste doel door het snelle uitlopen van Gemert.

De rust kwam dan ook als geroepen. Marnix gaf ons in de rust wat tactische tips maar vermeldde daar gelijk bij dat als wij geen stap extra wilde zetten het zijn uitwerking zou missen. Er moest meer energie ingestopt worden en we moesten de wedstrijd naar ons toe trekken. Dat maakte het spelbeeld van de tweede helft iets aantrekkelijker, maar het niveau van vorige week hebben we maar een aantal moment gehaald. Dat waren ook direct momenten dat wij gevaarlijk werden voor de goal. We kregen een handvol kansen in de tweede helft maar we misten voorin de scherpte om deze af te maken. Iedere spits mocht een keer aanleggen, maar even zovaak werd de kans niet omgezet in een doelpunt. Er moest een strafcorner aan te pas komen om de 1-0 op het scorebord te krijgen. Joost sloeg de bal op de voor iedereen bekende wijze tegen de plank. Dit gaf ons wat lucht. Maar Gemert bleef in zijn kansen geloven. Opportunistisch werd er druk gezet. En als je met 1-0 voor staat met nog 10 minuten te spelen en het lukt niet op de mooie, hockeyende manier, dan moet het maar op de lelijke, effectievere manier. Met lange ballen naar voren werden opmerkelijk genoeg ook nog spitsen bereikt. Na een scoop van Joost op Ruud, werd Vincent ingepasst. Na zijn actie stond Ruud vrij voor goal en kon de 2-0 binnen tippen. En net zoals de Nieuw-Zeelanders in de rugby finale werd de overwinning met hand en tand verdedigt, met resultaat. Het bleef 2-0 en wederom konden wij 3 punten bijschrijven.

Deze zege kwam wat moeizamer tot stand dan de andere gewonnen wedstrijden maar daarom niet minder belangrijk. De rugby finale was op het laatst ook niet mooi meer, maar de titel werd wel binnen gesleept. Komende week trainen we 2 keer en spelen we op donderdag een oefenwedstrijd tegen Zwart-Wit in Breda. Hou de website in de gaten voor de tijd en kom gerust kijken.

Met sportieve groet

Joost Goesten

Doelpuntenmakers:
1-0 Joost Goesten (sc)
2-0 Ruud Dankers