MOP – Berkel-Enschot 6-3 (2-2)

Na wederom goede eerste helft weer puntverlies Berkel

De laatste wedstrijd van het seizoen mochten wij aantreden in Vught tegen MOP. Dit was een direct duel om de vijfde plaats dat door MOP werd gewonnen. Op basis van de tweede helft en de laatste 5 minuten van de eerste helft volledig terecht. Nadat wij verdiend op een 0-2 voorsprong waren gekomen door Jip en Ruud, werd een doelpunt goedgekeurd wat niet goedgekeurd had mogen worden. Trouwe volgers weten inmiddels dat zodra wij een doelpunt tegen krijgen, dit ons spel niet ten goede komt. Ineens was het vertrouwen weg, afspraken werden niet nagekomen en voorin was de effectiviteit ook ver te zoeken. In de rust werd het riedeltje van de laatste 5 wedstrijden nogmaals herhaald door keuzeheer Marnix…. Er viel weer genoeg te halen in deze wedstrijd. Helaas faalden wij hier jammerlijk. Vincent maakte het enige Berkelse doelpunt in de tweede helft. Dat het op het eind 6-3 was, mag geflatteerd genoemd worden.

Maar gekeken over het hele seizoen kan gesteld worden dat de doelstelling behaald is met de zesde plaats. Vooraf hadden we hiervoor getekend met zes spelers die afscheid namen van Berkel-Enschot. Met een team waar nog meer dan voldoende rek in zit kunnen we de komende jaren in ieder geval verder. Het blijft voor mijzelf en ik neem aan voor mijn teamgenoten moeilijk te bevatten dat we na vaak een goede start van de wedstrijd, het karwei niet af kunnen maken. Complimenten van de tegenstander nemen we na de wedstrijd uiteraard graag aan, maar liever nog nemen we de drie punten mee naar huis. Daar is het uiteindelijk om te doen.

Maar waar we zondag ook met een positieve noot zijn geëindigd, in hoeverre dat nog ging na de 6-3 verliespartij, zal ik dat ook hier trachten te doen. Assistent Pepijn, die na dit seizoen stopt als assistent (we zoeken nog een andere….) wist met een aantal rake woorden toch her en der een glimlach op het gezicht te toveren bij mijn teamgenoten. Pino gaf aan dat toen hij met Marnix twee jaar geleden aan deze klus begon, dat ze toch wel schrokken. De basistechniek was ondermaats te noemen en ook qua hockey-instelling liet het nog wat te wensen over. Maar al snel werd voor beide trainers duidelijk dat er veel uit deze groep gehaald kon (en kan) worden. Nu twee jaar later mag dan ook gezegd worden dat er een team staat dat getalenteerd genoeg is om bovenin de eerste klasse mee te gaan draaien. Pino durfde daar zelfs aan toe te voegen dat de overgangsklasse niet eens onhaalbaar is. En zo is het ook. Ook nu werd door menig toeschouwer geconstateerd dat het veldspel echt leuk om te zien is. Het tempo ligt hoog en bij vlagen tikken we tegenstanders ook zoek. En dat is razend knap als je ziet waar we vandaan komen. Het is zaak voor ons om de stijgende lijn, die we nu twee seizoenen te pakken hebben, doortrekken naar volgend seizoen. Lukt dat dan weet ik zeker dat we volgend jaar de wedstrijden die we nu verliezen wel naar onze hand kunnen zetten.

Vanaf deze plek lijkt mij het ook niet meer dan normaal om Lucas te bedanken. Lucas neemt na een seizoen Berkel afscheid van ons. Nadat Lucas aan het begin van het seizoen te horen kreeg dat hij tweede keeper werd, hebben we deze gangmaker met veel pijn en moeite toch voor ons team weten te behouden. En dat is uiteindelijk een briljante zet geweest. Dankzij menig ludieke actie van Lucas zijn we meer en meer team geworden. Ook heren2 heeft gebruik kunnen (en nog steeds mogen) maken van zijn keeperskwaliteiten. Dat we hem op de laatste vrijdagtraining tot Koning van de Training mochten kronen is hem dan ook van harte gegund. We wensen Luccie heel veel succes bij Tilburg2, maar dat moet geen probleem zijn.

Ook bedanken we Pino voor zijn bijdrage de afgelopen twee seizoenen als assistent trainer. Dankzij zijn overgangsklasse ervaring, mooie techniek en zijn kijk op het hockey zijn we stuk voor stuk beter gaan hockeyen. Op trainingen waren de oefeningen van Pino een leerzame toevoeging op de stof van Marnix. We hopen natuurlijk nog steeds dat Pino samen met zijn broertje Floris komend seizoen de kleuren van Berkel komen verdedigen!

Daarop voortbordurend, mocht je dit lezen en interesse hebben om ons volgend jaar te komen versterken hou onze facebook pagina in de gaten of neem contact op met mij (jgoesten@gmail.com) of iemand anders uit het team.

Graag bedanken wij ook al onze supporters voor de steun tijdens het seizoen. Wij gaan ervoor dat we er volgend jaar weer staan en dat we dan wederom hoger zullen eindigen op de ranglijst. Tot die tijd wensen wij iedereen alvast een heerlijke zomer toe!

Namens Heren1,
Joost Goesten

Berkel-Enschot – HCAS 2-3 (1-0)

Berkel-Enschot laat weer punten liggen na een goede wedstrijd 

De laatste thuiswedstrijd van het seizoen kwam kampioen HCAS op bezoek. Nadat we Heren2 met ruime cijfers zagen winnen en Dames1 zich keurig ontdeed van koploper Goirle waren wij aan de beurt. Voor ons stond de 4^e plaats op het spel en voor HCAS is het zaak om de goede vorm te behouden richting de playoffs om promotie naar de overgangsklasse af te dwingen. Uiteraard wensen wij de mannen uit Asten hier veel succes bij! De aanloop naar de laatste wedstrijden verloopt de laatste tijd wat moeilijk. Te vaak zijn er teveel mensen geblesseerd en dat juist in de fase van de competitie dat we iedereen nodig hebben. Tijdens de wedstrijd tegen Asten werd pijnlijk duidelijk dat met 12 fitte veldspelers het moeilijk is om een hele wedstrijd geconcentreerd en vol energie te spelen. Toch kunnen we onszelf na deze wedstrijd toch complimenten geven.  Waar we een paar weken terug nog wel eens wilde verzandden in veel gepraat, gezeur, gezeik en gezanik onderling, is dat in de laatste wedstrijden nauwelijks het geval. Tevens verdient het vertoonde spel complimenten. Veel toeschouwers hebben kunnen zien dat we goed kunnen hockeyen en het zelfs de kampioen, ondanks wat afwezigen, lastig kunnen maken.

Het spelbeeld van eerste helft verraste mij in zekere zin. De uitwedstrijd bij Asten leerde ons dat zij fantastisch reactie hockey kunnen spelen. En ik zeg kunnen, want zeker de eerste 25 minuten werd de kampioen van het kastje naar de muur gestuurd. Daarbij moet ik wel eerlijk zeggen dat onze keeper Patrick prima werk verrichtte met dito reddingen. Ook het vizier van de sleper stond nog niet op scherp. Nadat hij drie keer op rij aan mocht leggen, stond er nog steeds de 0 op het scorebord. Ondertussen  werden wij een aantal maal gevaarlijk voor goal. Maar evenals vorige week liet de afronding te wensen over. Er moest een strafcorner aan de pas komen om de ban te doorbreken. De geslagen corner belandde achter een weifelende keeper. De 1-0 was een feit en gaf ons ook wat meer vertrouwen. Het is daarom erg jammer dat we na nog een aantal goede kansen niet vaker wisten te scoren. Maar met 1-0 de rust in gaan tegen de koploper….. We konden het slechter treffen.

In de rust werd benadrukt wat iedereen ondertussen al wist. Vandaag viel er wat te halen tegen HCAS. En gezien het feit dat HCAS nou wel moest komen, was het voor ons zaak om de concentratie hoog te houden en zelf te blijven hockeyen.

En dat deden we ook, gelukkig! Natuurlijk nam de druk van Asten toe en werden zij gevaarlijker. Maar zeker de eerste vijf minuten kwamen we vrij eenvoudig door. Dat we toch snel na rust een treffer tegen krijgen, moeten we onszelf kwalijk nemen. Over de 1-1 kan gezegd worden dat Paul zijn man even kwijt was, maar de oorzaak ligt verder naar voren. Verdedigen begint bij de aanvallers. Zij zullen er dus voor moeten waken dat ze niet gefopt worden dan een handige actie van de tegenstander. Zeker gezien het feit dat vandaag het accent voornamelijk lag op balkant / helpkant, we zouden met het gehele team een kant opschuiven en passlijnen dicht zetten. Schrijnend is het dan soms om te zien dat we voorin ver uit positie staan. Dat is vragen om die deksel, voor op je neus weet je wel. En dat de spitsen van Asten handig zijn bewezen ze met de vrijloop actie waaruit ze scoorde. En dan loop je tegen het aspect aan waar wij als team als de dood voor zijn. Een doelpunt tegen. Mij werd na de wedstrijd meerdere malen gevraagd waar ik denk dat dat aan ligt. En ik moet eerlijk zijn, dat weet ik (nog) niet. Ik heb mijn hoofd er al aantal keer over gebroken, maar het antwoord ben ik iedereen nog steeds schuldig. Zou het de jeugdigheid van het team zijn? Een knauw in het zelfvertrouwen? Conditioneel misschien niet sterk genoeg? Zoals de aanvoerder van Heren2 het stelde bij zijn eigen team, gebrek aan zelfinitiatief? Het zal een combinatie zijn van al deze factoren. De vraag die hier steevast op volgde was: Wat ga jij hier aan doen captain? Het leek wel een tentamen, zo lastig al die vragen! Ik kan als aanvoerder niet veel meer doen dan het goede voorbeeld geven, de rust bewaren, positief blijven coachen en mijn teamgenoten ondersteunen. Ik kan onmogelijk bij iedere actie zeggen wie welke kant op moet en waarom. Iedereen zal naar zichzelf moeten kijken en kritisch tegen zichzelf moeten zijn. Waar kan ik mezelf verbeteren en op welke manier ga ik dat doen? Goed, buiten dit mentale gelummel waren we uiteraard nog steeds bezig met de wedstrijd. Mooi om te zien was dat na dit tegendoelpunt een aantal belangrijke spelers het voortouw nam. Zij namen de jonge jongens mee in dit enthousiasme en zo hoort het. Het is ontegenzeggelijk waar dat wanneer men wat ouder is, wat langer in het eerste acteert en/of overgangsklasse heeft gehockeyd, een voorbeeld is voor de benjamins van het team. Mollie pikte dit ook in deze wedstrijd weer snel op en was met zijn individuele acties aan plaag voor Astense defensie, Freek durfde ook met zelfvertrouwen zijn actie te maken, Bambi gaf ook geen krimp toen Asten wat meer druk ging zetten en Sietse liep als een bezetene op iedere bal. Het was volgens mij ook Mollie die de strafcorner haalde waaruit we de 2-1 maakte. Doordat de bal werd aangeraakt door een verdediger van HCAS was er nog een discussie of de bal niet te hoog was ingeslagen. De scheidsrechters waren het echter met elkaar eens en keurden het doelpunt goed. Met nog een minuut of 15 op de klok liep Sietse tegen een gele kaart. Op een ietwat onhandige maar zeker geen bewuste manier, liep hij tegen een tegenstander aan. Resultaat was vijf minuten op de strafbank. Gelukkig kreeg een speler van Asten niet veel later ook het gele vierkantje voorgehouden voor aanmerking op de leiding. 10 tegen 10 hockeyd net wat makkelijker dan 10 tegen 11, maar da’s logisch. De corner die echter volgde in deze periode werd binnen gepusht door Asten en de stand was weer in evenwicht. En wat ik in het begin al zei: met 12 fitte veldspelers, word het gewoon erg lastig. En dat had niets te maken met het feit dat we niet wilde, maar de tank was gewoon ver leeg. Met man en macht werd de 2-2 verdedigd maar er kon niet voorkomen worden dat ook de 2-3 nog viel.

Veel complimenten na de wedstrijd over het vertoonde spel, en daar mogen we ook van genieten. Het zure is dat we wederom met lege handen staan. Komende zondag is alweer onze laatste wedstrijd. We spelen in Vught tegen MOP. Dit wordt een direct duel om de vijfde plaats. Wij hopen u ook tijdens deze wedstrijd weer langs de lijn te zien.

Joost Goesten
Doelpuntenverloop
1-0 Joost Goesten (sc)
1-1 HCAS
2-1 Joost Goesten (sc)
2-2 HCAS (sc)
2-3 HCAS

Goirle – Berkel-Enschot 4-3 (0-2)

Berkel verliest wedstrijd na goede eerste helft

Na een goede trainingsweek met een oefenwedstrijd tegen Union, stond de wedstrijd tegen Goirle op het menu. Goirle had zich in de vorige wedstrijd veilig weten te spelen dus kon vandaag vrijuit hockeyen. Voor ons was het duidelijk, controle over de wedstrijd houden en zakelijk de drie punten binnen halen. Mooi om te zien was, ondanks dat vrijwel iedereen hockeyvrij was deze zondag, dat er lekker veel publiek stond. Ik meen zelfs een Heren2BE imitatie trommel te hebben gezien bij de Goirlese tifosi! Lekker dus! We misten vandaag wel een van onze benjamins, Bartje. Daardoor werd Jip weer eens op de back positie gezet. Daar komt bij dat Joep van Nuland met een forse snee bij zijn kaak rondliep. Dus ook dat was afwachten hoe dat zich zou houden.

De wedstrijd zelf dan. Het was lekker weer op deze 29^e april en de zon liet af en toe brutaal zijn gezicht zien. Daar zijn wij uiteraard niet vies van, maar het warme weer in combinatie met het trage zandveld zorgde ervoor dat wij niet optimaal ons tikkie-takkie hockey konden spelen. Dit wisten wij uiteraard al van te voren, maar het kan wel eens spoken in de Berkelse koppies. Daar was de eerste helft gelukkig niets van te zien. Met veel balbezit en de van tevoren besproken controle waren wij heer en meester. Goirle kon niet veel anders dan terug hangen en hoge ballen spelen. De coach van Goirle kon na de wedstrijd niet anders zeggen dan dat wij ze in de tang hadden. Zorgvuldig werd de bal rondgespeeld en werd er naar openingen gezocht. Dat lukte vrij aardig. Daan, vorige week de MVP, speelde ook vandaag weer een uitstekende wedstrijd. Het was dan ook niet verwonderlijk dat hij via de achterlijn de cirkel binnenkwam en Erik-Jan op zijn wenken bediende. Jantje had de eenvoudige taak om af te drukken, en dat deed hij dan ook graag. Verdiende voorsprong maar nu moesten we het goede spel blijven spelen. Waar we ook vorige week al snel de 2-0 maakte, lukte dat deze wedstrijd ook weer. Een harde klap van Puk kwam bij Vincent terecht en met een magistrale tip-in maakt hij zijn 12^e doelpunt van het seizoen. Goirle stelde hier in de eerste helft bijzonder weinig tegenover.

Het praatje in de rust was dus makkelijk. Het gaat goed, maar nu deze lijn doortrekken in de eerste helft. Goirle zou in de tweede helft vol erop vliegen, als ze tenminste nog wat wilden bereiken vandaag. En zoals gezegd kan het wel eens spoken bij de mannen uit Berkel. Daar was de tweede helft weer een perfect voorbeeld van. Met een voorsprong van 2-0 en prima veldspel uit de eerste helft, kun je met zelfvertrouwen aan de tweede helft beginnen. Helaas bleek dat vandaag totaal niet het geval. Veel slordig balverlies, foute keuzes en met minder energie hervatte we de wedstrijd weer. De 1-2 werd binnen 10 minuten gemaakt. We hadden onze defensie even niet op orde, en daar wist een Goirlese spits dankbaar gebruik van te maken. Nog steeds niet veel aan de hand, we moesten ons gewoon even herpakken en doorgaan waar we gebleven waren. Dit lukte jammer genoeg niet helemaal. De eerste strafcorner voor Goirle bleef dan ook niet lang uit. En er kan een hoop gezegd worden over Goirle, maar een goede corner hebben ze zeker. Hard en zuiver sleepte Michiel de Leeuw de 2-2 op het scorebord. Na dit doelpunt werd het van onze kant weer een beetje beter maar het hield niet over. De scheidsrechters waren het op dit punt ook even kwijt. We kregen tot twee keer toe een discutabele corner. Helaas wilden de mannen in het geel vandaag ook niet echt mee werken. Met misplaatste autoriteit werden wij met een kluitje het bos in gestuurd. De gele kaart die Joep (de Beer) kreeg was daarentegen wel terecht. Op de voor hem karakteristieke wijze maakte Joep een aanval onschadelijk. Resultaat was dat we voor 5 minuten met een man minder stonden. Maar even terug naar de corners. De tweede corner werd wederom hard gesleept, alleen ditmaal was Paul het eindstation. Paul kreeg de bal hard op zijn gezicht. Gelukkig had hij wel een masker, maar dat kon er niet voor zorgen dat hij een flinke snee net onder zijn oog had, hij kon meteen door naar het ziekenhuis. Die situatie die hier echter op volgde was wat vreemd. Paul lag inmiddels, en begrijpelijk, al bloedend op de grond, maar het spel liep door. De scheidsrechter had het schijnbaar niet gezien dus floot ook niet. Wij hockeyde door totdat de scheidsrechter toch ineens vloog. Na overleg, dit keer wel, werd besloten Goirle een strafbal toe te kennen. Patrick zat er nog dicht bij maar kon niet beletten dat het toch 3-2 werd. Na dit doelpunt kwam er weer wat extra energie los bij ons. In deze fase kregen ook wij een strafcorner. Nadat een aantal corners om zeep was geholpen was het deze keer wel raak. Hard en zuiver timmerde ik zelf de 3-3 binnen. Volgens mij hadden we na dit doelpunt nog een minuut of 10 te spelen. We creëerden nog een handvol kansen waarvan een hele grote. Maar het afmaken voor goal liet vandaag wat te wensen over. Bij Goirle waren ze daar net wat effectiever in. Dat zij ook nog de 4-3 maakte was helemaal een domper.

Teleurstelling overheerste na de wedstrijd, en dat was ook logisch. We kunnen onszelf een compliment geven voor de eerste helft en een schop onder onze kont voor de tweede. Mentaal zit het dan toch niet helemaal goed. Komende zondag komt kampioen HCAS op bezoek. Dan zullen we, helaas voor Asten, hen toch maar een pak op de broek moeten geven. Tevens is er daarna een feestje op de club georganiseerd door Dames 1, Berkel Blue(s)! Wij hopen u weer in grote getalen langs de lijn te zien, dan schotelen wij u weer een topwedstrijd voor!

 

Joost Goesten

Doelpuntenverloop
0-1 Erik-Jan de Bekker
0-2 Vincent Beijersbergen van Henegouwen
1-2 Goirle
2-2 Goirle (sc)
3-2 Goirle (sb)
3-3 Joost Goesten (sc)
4-3 Goirle

 

Berkel-Enschot – Geel-Zwart 6-4 (3-1)

Berkel maakt het zichzelf onnodige moeilijk tegen Geel-Zwart 

Nadat we op vrijdag een heel gezellige teamavond hadden gehad stonden we wat onwennig bij Dames 5 en Dames 3 te kijken. Dit omdat Dames 1 uit moest naar Maastricht en Heren 2 om 09.30u moest spelen op en tegen Were-di. Belangrijke wedstrijd die met een zakelijke 1-5 door Heren 2 over de streep werd getrokken. Vandaag stond Geel-Zwart voor ons op het menu. Vorige week een aardige wedstrijd gespeeld tegen Gemert, dus het zelfvertrouwen was alweer een stukje toegenomen. Vooraf werd besproken welk strijdplan er gehanteerd zou worden en welke tactiek Geel-Zwart (waarschijnlijk) zou gaan gebruiken. Via hun rechterkant aanvallen, achterlijntje halen en voor geven, keep that in mind.

We begonnen furieus aan de wedstrijd. De eerste tien minuten werd Geel-Zwart in een verschrikkelijk hoog tempo van het kastje naar de muur gestuurd. Dit resulteerde in twee doelpunten. Het eerste doelpunt werd gemaakt door aanjager Puk de Beer. Bart stoomde op aan de rechterkant op Puk op zijn wenken te bedienen. Deze bedacht zich uiteraard geen enkel moment en maakte het eerste doelpunt van de wedstrijd. Jip volgde hierop het goede voorbeeld van Bart en stelde Vincent in staat om zijn 10^e doelpunt van het seizoen te maken. 2-0 na tien minuten met goed spel. Precies zoals we het altijd wilde. Maar na deze 2-0 kregen we een doelpunt tegen, en inderdaad u raad het al… Aanval over rechts, achterlijntje halen, voorgeven, doelpunt. Verschrikkelijk jammer natuurlijk, maar nog steeds was er geen man overboord.  Er slopen wel wat meer slordigheden in het spel en we hadden toch soms wat moeite met het spel van Geel-Zwart. Ikzelf vond dat het wel weer tijd voor een doelpunt was net voor rust. Nadat ik de eerste keer niemand kon bereiken bij de tweede paal en mijn teamgenoten daar ook op attendeerde was Gijs daarna spekkoper. Met een fraaie tip vond ook deze Benjamin voor het eerst dit seizoen het net. Mooie ruststand, 3-1.

In het begin van de tweede helft was het geloof bij Geel-Zwart niet bepaald aanwezig. Totdat zij een corner kregen. Lucas stond inmiddels geruime tijd in de goal. Na, in onze optiek, een cleane redding kregen we toch een corner tegen. Deze werd door het kanon uit Veghel benut. De 3-2 zorgde ervoor dat de Veghelnaren er weer in gingen geloven. Dat geloof resulteerde even later in zelfs de 3-3. Gekker moest het niet worden. Het antwoord hierop was even simpel als doeltreffend. Vincent en Puk maakten zich kwaad, op aangeven van de laatste maakte Vincent vandaag ook zijn 11^e doelpunt. Kort hierna was Geel-Zwart echter weer aan de beurt. Na ongelukkig balverlies werd Lucas wederom gepasseerd. Nu was het hek helemaal van de dam. Keer op keer trapten wij in dezelfde actie van de rechtsachter van Geel-Zwart en daardoor werden zij gevaarlijk, tel daarbij de ongelukkige keuzes op en een doemscenario dreigde zich voor te doen. Met mezelf als grootste negatieve dissonant werd het er niet beter. Even afkoelen op de bank en de laatste tien minuten volle bak knallen. Freek vond het ook wel welletjes. Na een goede actie over onze linkerkant vond Freek zichzelf terug in de cirkel. De keeper van Geel-Zwart stond veel te ver voor zijn dus kon Freek makkelijk scoren, makkelijk maar wel heel belangrijk. In de laatste minuten kregen we de tweede strafcorner van de wedstrijd. Hard werd de Geel-Zwart voor de zesde keer gepasseerd. Na dit doelpunt werd nog wel aangedrongen door Geel-Zwart maar dit leidde niet tot gevaarlijke situaties.

De eerste helft was behoorlijk goed, de tweede wat minder. Maar wat deze wedstrijd voornamelijk belangrijk was, waren de drie punten. Helmond verloor van EMHC dus we staan weer vierde, gelijk met MEP. Na de wedstrijd werd Daan verkozen tot MVP. Met veel goede passes langs de lijn, precies op maat en precies de goede snelheid, en een aantal belangrijke onderscheppingen onderscheidde hij zich vandaag van de rest.  Neemt niet weg dat ook Bart en Jimme deze wedstrijd een erg hoog niveau haalden.

Komende zondag spelen wij uit tegen Goirle. Goirle is de laaste weken in goede doen en scoren veel. Het belooft dus een interessant potje te worden. En omdat Goirle natuurlijk helemaal niet ver weg hopen wij uiteraard weer op uw support.

Joost Goesten

Doelpuntenverloop
1-0 Puk de Beer
2-0 Vincent Beijersbergen van Henegouwen
2-1 Geel-Zwart
3-1 Gijs de Mol
3-2 Geel-Zwart (sc)
3-3 Geel-Zwart
4-3 Vincent Beijersbergen van Henegouwen
4-4 Geel-Zwart
5-4 Freek van Roy
6-4 Joost Goesten (sc)

 

Gemert – Berkel-Enschot 1-5 (1-2)

Berkel pakt verdiende zege in fysieke wedstrijd

Afgelopen zondag hebben wij onszelf getrakteerd op een uitwedstrijd in het schitterende Gemert. Na drie kwartier sightseeing in dorpen als Sint-Oedenrode, Son, Beek en Donk, Erp, Lieshout, Nuenen en Stiphout, kwamen we aan in Gemert. Het eerste wat opviel, was dat ze Gemertenaren (??) een nieuw veld hadden aangelegd. Dat deed ons al direct goed, het oude hoofdveld had zijn beste tijd wel gehad en was wat langzaam voor ons als soepele boys. Na nadere inspectie kon geconcludeerd dat het veld voornamelijk hard was en op sommige plaatsen behoorlijk glad. Joep de Beer zorgden voor clowneske taferelen door tijdens het inspelen meerdere malen onderuit te glijden. In de wedstrijd zou dit nog vaker gebeuren, maar dit had meer met de tegenstander te maken.

Dan de wedstrijd! We hadden natuurlijk een weekje rust gehad, en dat was ook wel nodig. Volgers en supporters kunnen beamen dat wij thuis tegen Venlo niet het niveau haalden wat we zouden moeten halen. Daar komt dat in het veld fanatisme plaats moest maken voor ongegeneerde schreeuw partijen. Het vreemde aan dit verhaal is, dat als we dat veld aflopen iedereen weer de beste vrienden is. Na een aantal sessies bij Dr. Phil zijn we eruit… Kappen met dat gezanik onderling. Komt ten eerste niet over naar toeschouwers en ten tweede zorgt het ervoor dat we minder goed gaan hockeyen. De wedstrijd tegen Gemert was een uitgelezen mogelijkheid om te kijken of we het op een fatsoenlijke wijze op zouden kunnen pakken. Gemert stond voor deze wedstrijd op de negende plaats en wij op plaats zes. Toch is het altijd zo dat als we tegen Gemert spelen wij hier wat moeite mee hebben, ongeacht de ranglijst statistieken.

We begonnen vrij aardig aan het duel. Het spel wat Gemert speelt was bij ons bekend en wisten dus ook wat we konden verwachten. Al snel werd de eerste strafcorner gehaald. De bal werd in de eerste instantie gestopt door de keeper, helaas was de rebound niet aan ons gegund. De tweede corner speelden we een variant. Prachtig werd de bal door Ruud in de verre hoek getipt. Als je vroeg op voorsprong komt, krijgt het team als vanzelf een boost. Helaas kon door onoplettenheid van onze kant, Gemert gelijkmaken. We lieten ons niet van de wijs brengen en ging door waar we gebleven waren. Na een aantal mooie passes naar voren vanuit achteren, bereikte (Peter) Paul (Putgers) spits Vincent. Zoals afgesproken speelde hij de bal niet meer af en met een hard backhandschot zorgde hij voor opnieuw een voorsprong. De strafcorner die net voor rust genomen werd, had geen goede uitvoering maar het resultaat was er wel naar. Jip kreeg de bal op zijn forehand en besloot zelf te schieten. Via een voet van de tegenstander belandde de bal achter de keeper. De scheidsrechter keurde deze treffer af…. Ook na een goed gesprek na de wedstrijd was niet duidelijk waarom. Ook collega scheidsrechter snapte het niet. Maar goed geen 1-3 dus. En jammer voor Jip niet zijn derde doelpunt.

In de rust kregen we uiteraard nog wat tactische tips van Marnix. Het ging best goed maar het kon beter en dat zou ook gebeuren. De tweede helft was eindelijk weer van een niveau waar we echt tevreden over kunnen zijn. Vaak was er een aanvaller te vinden die vrij stond op de achterlijn. En vaak werd deze dan ook ingespeeld. Na een verlegging via Paul en Joost kwam de bal bij Bart. Bart, die overigens een sterke wedstrijd speelde, twijfelde geen moment en flatste de bal in een keer door naar Ruud. Ruud bevond zich bij de hoekvlag en sloeg de bal met zijn backhand voor. Natuurlijk stond Puk daar lekker alert te zijn en kon zo de 1-3 aan laten tekenen. Dit was het teken voor Gemert om wat fysieker te gaan spelen. Joep van Nuland was hier voornamelijk de dupe van. Enigszins begrijpelijk want de arme Gemertsen (??) kregen hem met geen mogelijkheid van de bal. Na de vijfde overtreding vond de scheidsrechter het welletjes en besloot om een speler van Gemert de gele kaart voor te houden. De tirade die hierna volgde gaf blijk van een hoop frustratie. Niet alleen de van betreffende speler maar ook de aanvoerder en de gehele bank hadden toch echt wat anders in gedachte. En waar wij tegen Venlo zo’n zelfde fase kende en Venlo dat moment aanpakte om ons een pak rammel te geven, deden wij nu hetzelfde met Gemert. Na een mooie pass achterlangs van Puk op Ruud, maakte Ruud de 1-4. Gemert probeerde er nog wel een soort van druk tegenover te zetten, maar erg indrukwekkend was het allemaal niet. We counterden uiteindelijk na een 1-5 overwinning. Na meerdere verleggingen wist Gemert niet meer waar ze het zoeken moesten. Uiteindelijk stond Freek vrij bij de tweede paal. Op aangegeven van Jip zorgde hij voor het vijfde doelpunt. De uiteindelijke MVP werd Jimme. Jimme traint de laatste tijd steevast goed en is nu druk bezig de vertaalslag naar de wedstrijden te maken. Met zijn onuitputtelijke energie stelt hij een mooi voorbeeld van hoe er hard gewerkt moet worden. Een paar keer was hij dicht bij een doelpunt en nog vaker was hij een parasiet voor de Gemerters (??) als zij de bal hadden.

Een positief gevoel overheerste na de wedstrijd. Eindelijk weer eens drie punten en de communicatie onderling was gelukkig een stuk beter. Enige kanttekening die gemaakt kan worden, is dat we meer hadden kunnen scoren. Komende week komt rode lantaarn drager Geel-Zwart op bezoek. Laten we hopen dat deze wedstrijd een goed vervolg kunnen geven.

Joost Goesten

Doelpuntenverloop
0-1 Ruud Dankers (sc)
1-1 Gemert
1-2 Vincent Beijersbergen van Henegouwen
1-3 Puk de Beer
1-4 Ruud Dankers
1-5 Freek van Roij

Hopbel – Berkel-Enschot 4-4 (1-1)

Berkel vergeet zichzelf te belonen

Na het teleurstellende resultaat tegen Venlo werd er afgelopen week eens goed met elkaar gesproken. Wat wilde we de rest van het seizoen bereiken? Hoe kunnen we ervoor zorgen dat we weer gingen hockeyen zoals voor de winterstop? Woensdag en vrijdag werd er uitstekend getraind en was de spirit van voor de winterstop weer een klein beetje te terug te vinden. De wedstrijd tegen Hopbel zou een perfecte graadmeter zijn om te kijken in hoeverre iedereen ons oude spel weer op zou kunnen pakken.
Als je tegen Hopbel speelt weet je dat de ballen van achter naar voren worden gescoopt en de handige spits gaat dan vervolgens op zoek naar een strafcorner. Taak vandaag was dus om deze speler niet in zijn spel te laten komen. Al vroeg in de wedstrijd werd duidelijk dat het winnen van de wedstrijd verre van onmogelijk zou zijn. Hopbel liet veel ruimtes open en daar konden wij vervolgens van profiteren. Al snel werd er een handvol goede kansen gecreëerd. Dat deze niet resulteerden in doelpunten kunnen we alleen onszelf aanrekenen. De eerste strafcorner had daarnaast ook niet het gewenste effect. Een actie van Puk in de cirkel leverde een strafbal op. Vincent bleef uiterst koel en pushte de bal in de kruising. Maar waar de 0-1 het startsein moest zijn voor nog meer doelpunten bleven deze uit. De eerste strafcorner werd nog knap gekeerd werd door Patrick, maar de tweede strafcorner zorgde voor een gelijke stand.
In de rust werd benadrukt dat we goed stonden te hockeyen, alleen we zouden niet moeten vergeten om onszelf te belonen met drie punten. De spits van Hopbel werd een aantal gevaarlijk maar onze backs Bart en Daan speelden verder een prima wedstrijd.  De tweede helft begonnen we dan ook met veel goede moed. Het wedstrijdbeeld bleef onveranderd, wij bepaalden en Hopbel volgde. Puk versierde een vrije slag in het 23 meter gebied en marcheerde op de voor hem bekende wijze de cirkel binnen via de achterlijn. De keeper liet heel even de korte hoek en daar profiteerde de middelste de Beer telg van. Lang kon er echter niet van deze voorsprong worden genoten. Snel werd er een corner gehaald door Hopbel en daar wist hun cornerspecialist wederom raad mee. Hard en zuiver zorgde hij wederom voor de gelijkmaker. Dat hij de strafcorner die zij een aantal momenten later kregen, weer binnen pushte was dan ook niet verwonderlijk. Zo stonden we dus binnen een mum van tijd met 3-2 achter. Op zich nog niets aan de hand, gewoon doorgaan waar we gebleven waren dan komen de doelpunten vanzelf. Er werd behoorlijk dringend naar voren gespeeld. Vincent zorgde met een fraaie tip-in en zijn tweede van de dag voor de 3-3. Bij deze stand werd Jip voorin ingezet om even flink wat meters te maken. Hij maakte hier dankbaar gebruik van en liet zijn tweede doelpunt van het seizoen aantekenen. 3-4 met nog een minuut of 10 te spelen zouden we dit uit moeten hockeyen. Hopbel ging als vanzelf een steeds hogere druk spelen. Met een aantal hoge ballen en mooie combinaties hockeyden wij hier prima doorheen. Dat de 4-4 in de laatste minuten alsnog gemaakt kon worden is dan ook uitermate jammer.
We hadden het betere van het spel en meer recht op de drie punten dan de mannen uit Schijndel. Helaas voor ons kregen we er maar eentje. De andere uitslagen in de poule maakte dat het nog zuurder. Concurrenten lieten punten liggen en we hadden dus dichter bij kunnen komen. Het was wel goed om te zien dat we het gevoel van voor de winterstop niet volledig kwijt zijn. Komende week genieten wij van het heeeeerlijke paasfeest. 15 April spelen de uitwedstrijd tegen Gemert, we komen met niet minder dan drie punten naar huis.

Heren 1

Doelpuntenmakers:
0-1  Vincent Beijersbergen van Henegouwen
1-1   Hopbel (sc)
1-2  Puk de Beer
2-2  Hopbel (sc)
3-2  Hopbel (sc)
3-3  Vincent Beijersbergen van Henegouwen
3-4  Jip de Beer
4-4  Hopbel

Berkel-Enschot – Venlo

Venlo krijgt de punten van Berkel-Enschot mee naar huis

Nadat we vorige week de punten uit Maastricht hadden weggesleept, hoopten we het dieptepunt van ons ‘dipje’ achter de rug te hebben. Venlo kwam op bezoek en de uitwedstrijd in Venlo tijdens de eerste helft van het seizoen was een van onze betere wedstrijden. Samen met de wetenschap dat we weer eens met een volledig fitte selectie het veld in mochten zou dit voldoende vertrouwen moeten geven voor een goed resultaat. En met een goed resultaat deze zondag zouden we weer voorzichtig omhoog kunnen kijken in de stand, aangezien de nummers 2 en 3 lastige uitwedstrijden te spelen hadden.

Tijdens de videoanalyse op vrijdag was al uitgebreid besproken hoe we Venlo het beste konden bestrijden. In de voorbespreking op zondag werd dit nog eens dunnetjes herhaald en werden verder individuele aandachtspunten besproken. Wanneer de vorm er niet is, is het altijd prettig om met een duidelijke taak het veld in te gaan.

De voorbereiding op het veld verliep echter alweer rommelig en traag. Meestal een slecht voorteken voor de gretigheid in de wedstrijd. In de huddle werd de aandacht er door Joost weer bijgeroepen. Daarnaast gaf hij aan dat de voorbereiding van Venlo nog trager was dan de onze en dat zij maar 2 wisselspelers hadden. Met het warme weer en een hoog baltempo zouden we Venlo dus stuk moeten kunnen spelen.

Zo begon de wedstrijd dan ook. De bal ging redelijk rond en we konden vrij eenvoudig op de helft van Venlo hockeyen. Daarnaast werd er vanaf het begin veel druk gezet op het uitverdedigen van Venlo. Niet altijd nauwkeurig, maar de Noord-Limburgers wisten daar weinig mee te doen. De eerste kansen volgden al snel. Een strafcorner werd een fractie te hoog ingeslagen en een inzet bij de tweede paal van Jan op zijn buik werd knap gekeerd door de keeper van Venlo. Even later was het dan toch raak. Jimme maakte de bal vrij op de kopcirkel en gaf de bal goed mee aan de instormende Jip die de bal via tegenstander en keeper uiteindelijk rechtsonder binnensloeg. 1-0. Jip zijn eerste van het seizoen en een goede uitgangspositie om de wedstrijd nog verder naar ons toe te trekken. Lang konden we helaas niet genieten van onze voorsprong. Een vrije slag in onze 23 voor Venlo is, met de regel dat deze niet direct de cirkel in mag worden geslagen, normaal gesproken goed te verdedigen. Maar als niemand de tegenstander aanpakt wanneer deze met een selfpass de cirkel binnenloopt dan gaat er iets goed mis in de organisatie. Zeker als hij de bal door de benen van de ongelukkige Patrick timmert. 1-1 en terug bij af.
Zoals wel vaker dit seizoen, is een kleine tegenslag voldoende om ons te ontwrichten. Bij sommigen sluipt de angst erin, bij anderen neemt de frustratie toe met als gevolg dat de totale organisatie verdwenen is. Deze zondag was weer zo’n dag. Passes zonder overtuiging en risicovolle individuele acties zorgden voor een berg balverlies en counters van Venlo. En hoewel deze uitbraken nauwelijks gevaarlijk werden, leek het er eenmaal toch op dat Pattrick zich op kon maken voor een tweede doelpoging. Ware het niet dat Joost het slordige spel meer dan beu was en middels een fikse duik de spits van Venlo belette de cirkel te betreden. Hoewel hij eerst de bal speelde, nam hij vervolgens ook de aanvaller mee. Een strafcorner en een terechte gele kaart als gevolg, maar toch ook een duidelijk signaal naar het team dat er met meer overtuiging gehockeyd moest gaan worden.
De 10 minuten met 10 man, kwamen we vrij gemakkelijk door. Venlo drong totaal niet aan, en wij werden met enkele uitbraken nog het gevaarlijkst. Wederom net niet bij de tweede paal voor Jan en een goedgeplaatste sleepcorner van Vinnie kwam niet verder dan de snel uitgestoken stick van de Venlose keeper. De rust volgde.

De overtuiging, concentratie en energie die in de rust gepredikt werden, bleken al snel vergeefs. Na enkele minuten in de tweede helft lag de bal wederom achter Patrick, nota bene uit een cornervariant die nadrukkelijk besproken was in de voorbereiding. Maar zo snel als de 1-2 achterstand werd aangetekend, nog sneller was het weer gelijk. Vanaf de afslag werd de bal van rechts naar links verlegd, waar Ed met een knappe actie Puk bij de tweede paal vond. 2-2. Berkel in goeden doen zou deze goal gebruiken om met overleg en veel dreiging naar voren de voorsprong te gaan zoeken. Gezocht werd er wel, maar niet met elkaar en zeker niet met drang naar voren. De helft van het team met teveel haast en de andere helft met te weinig zorgt helaas niet voor een gemiddelde van de juiste hoeveelheid haast. Net als in de eerste helft werd de organisatie meer en meer een chaos. Na weer eens slordig balverlies kwam Venlo er snel uit en werd de bal wederom bij Patrick tussen zijn benen door gefrommeld. 2-3. Een stand die helaas ook de eindstand zou blijken. Het zou ons namelijk niet meer lukken echt gevaarlijk te worden en Venlo kon de wedstrijd vrij eenvoudig uithockeyen. Een feit dat we volledig onszelf mogen aanrekenen, daar Venlo totaal niet sterk speelde.
Extra zuur bleek ons puntverlies toen de overige eindstanden Berkel bereikten. De nummers 2 en 3 hadden inderdaad punten laten liggen. We hadden goede zaken kunnen en moeten doen, wilden we nog een rol van betekenis bovenin spelen.

Zaak nu om deze week de scherven op te rapen en samen de doelstelling voor de rest van dit seizoen te bepalen. En misschien wel net zo belangrijk, het hockeyplezier en de enorme inzet van de eerste seizoenshelft terugvinden, want gebleken is dat dit voor ons 2 absolute voorwaarden zijn voor goed hockey.

Volgende week kunnen we in Schijndel tegen Hopbel laten zien waar we wel toe in staat zijn.

Doelpuntenmakers:
1-0 Jip de Beer
1-1 Venlo
1-2 Venlo
2-2 Puk de Beer
2-3 Venlo

Maastricht – Berkel-Enschot 2-3 (2-0)

Berkel-Enschot pakt (Duitse) zege in Zuid-Limburg 

Zondag speelden wij de uitwedstrijd tegen Maastricht.  Maastricht staat op de elfde plaats met 6 punten. De thuiswedstrijd werd door ons gewonnen met 6-2. Maar ondanks deze statistieken wist iedereen dat het een lastige wedstrijd zou worden. Met een aantal blessures aan onze kant (Jip had last van zijn lies en Puk heeft al een aantal weken last van zijn hamstrings), de schorsing van Joep de Beer, het stuiterende waterveld en versterkingen aan Maastrichtse zijde hielpen daar uiteraard niet aan mee. De voorbereiding was duidelijk en niet erg gecompliceerd, 100% focus en discipline!

Helaas kon na 30 seconden geconcludeerd worden dat hier alles behalve sprak van was. Maastricht rondde een mooie aanval over rechts keurig af. De Duitse spits van de Limburgers tenniste de bal achter onze Patrick. Zo stonden we dus binnen een minuut weer klaar om de bal uit te nemen. Het vertrouwen bij vrijwel iedereen had een behoorlijke knauw gekregen van dit tegendoelpunt. Hoogst opmerkelijk, want er waren nog 69 minuten te hockeyen. Ruim voldoende tijd om nog twee doelpunten te maken. Ook na de gesprekken na afloop van de wedstrijd kan ik nog niet echt een vinger op de zere plek leggen, maar laten we het houden op (faal)angst. De 2-0 hing dan ook meer in de lucht dan de 1-1. De passing liet vaak te wensen over evenals de aannames. Ik geloof, na overtuigende woorden van Joep van Nuland, niet dat het aan energie of de wil om te winnen lag, maar wat het dan wel was… Joost mag het weten. De 2-0 kwam er dan ook. Een Maastrichtse aanvaller bevond zich met de bal aan de stick op de achterlijn in onze cirkel. Keeper Patrick verkleinde zijn doel op buitengewone wijze en met een ontzettende zeisbeweging sloeg hij de aanvaller op zijn stick, strafbal dus. Maastricht benutte dit buitenkansje en vergrootte de marge naar twee. Na dit doelpunt werd het dan toch eindelijk tijd voor ons om ook te gaan hockeyen. En dat gebeurde, het niveau werd niet heel veel hoger maar wel werd er een stuk harder gewerkt. Dit resulteerde in de eerste strafcorner voor ons. Deze werd helaas niet gepromoveerd tot doelpunt. Ook de tweede strafcorner werd niet benut, hoog werd de bal in de touwen geslagen. Het hielp ook niet echt mee dat Jip de lat raakte na een fraaie aanval. De derde strafcorner was het wel raak, een feilloos uitgevoerde variant belandde via Ruud in de goal. 2-1 Op slag van rust, een lekker moment om te scoren.

In de rust werd iedereen nog eens extra op scherp gezet, mooi om te zien was dat dit vanuit de spelersgroep zelf kwam. Volledig terecht sprak Puk de groep toe. Puk is vrijwel altijd een van de uitblinkers en op die manier dus ook belangrijk voor de groep. De manier waarop hij de groep toesprak werkte uiteindelijk bijzonder inspirerend. Ik moet ook zeggen dat de boodschap niet duidelijker overgebracht kon worden, danig onder de indruk luisterde iedereen.

Met aanzienlijk meer scherpte begonnen we aan de tweede helft. De druk op de Limburgers nam toe, en we begonnen iets beter te hockeyen. Toch bleek al wel dat het voor velen geen briljante wedstrijd zou worden, maar met een goede werklust kan toch veel bereikt worden. De defensie begon de draad van de afgelopen wedstrijden weer op te pakken, en dat bleek een geruststellende gedachte. Ook het middenveld probeerde een tandje bij te schakelen. Ruud had grote moeite met het veld. Waar hij altijd met zijn puike techniek en dito versnelling een plaag is voor elke tegenstander, ondervond hij vandaag last van het stugge veld. Vaak bleef de bal liggen terwijl deze eigenlijk mee moest rollen. De keren dat het wel lukte gaf hij direct minimaal twee Maastrichters? Maastrichtenaren? het nakijken. Doelpunten bleven in deze fase uit. Maastricht werd niet meer zo gevaarlijk als in de eerste helft. Sterker nog, ze begonnen gele kaarten te verzamelen. In de eerste helft was er voor zowel een fysieke als een verbale overtreding een groene kaart gegeven. Waar dit voor ons een waarschuwing was om op onze tellen te passen, was Maastricht dit waarschijnlijk vergeten. De eerste twee gele kaarten vielen kort na elkaar. Zo stonden zij even met 9 spelers op het veld, voor ons het sein om er vol op te vliegen. In deze periode werd er echter niet gescoord. Dat gebeurde pas toen de centrale verdediger van de Limburgers de Duitse spits probeerde te bereiken. De Duitser, overigens een erg goede hockeyer, was aan het einde van zijn latijn na het harde werken in de eerste helft. Het was voor mij dan ook een koud kunstje om de bal voor zijn neus te onderscheppen. Ik ben technisch niet de meest begaafde speler uit ons team, maar de haring-truc* die ik hierna uit de hoge hoed toverde heeft me nog nooit in de steek gelaten. Voor ik het wist stond ik op de rand cirkel, en deze keer niet onze eigen cirkel. Waar Paul toch tekenen van cirkelvrees vertoonde (Paul kreeg een goede kans, maar hij raakte de bal niet formidabel) bleek ik een ijskoude killer. Hard, half hoog en in de verre hoek sloeg ik de bal binnen. De verbaasde gezichten van teamgenoten zal ik niet gauw vergeten. Maar het stond 2-2! Nu was het taak voor ons om het af te maken, maar de tijd tikte ondertussen weg.  Maastricht stond al een minuut of tien met 11 spelers, en dat is toch een teveel. Althans dat bedacht een Limburger zich. De derde gele kaart was een feit, en het slotoffensief kon starten. Maastricht kreeg nog wel een aantal strafcorners in de tweede helft, maar de uitvoering was van een bedenkelijk niveau. Wij stapelden ondertussen aanval op aanval en uiteindelijk met nog vier minuten te spelen stond ie daar dan! Erik-Jan, tweede paal, de Bekker. Hij was er tijdens de wedstrijd al een paar keer te vinden, maar in de meeste gevallen werd de bal gevaarlijk of te hard voorgegeven. Dat vond Jan zelf althans. Maar op het moment dat hij het verschil kon maken stond hij er. Na een assist van Freek, controleerde hij de bal en sloeg hem uit de stuit in de goal. 2-3, eindelijk een voorsprong. Het doelpunt van Jan bleek niet alleen genoeg voor de drie punten, het leverde hem en passant de MVP-award op. Goudvis Janssen werd aan de outfit toegevoegd (zie onze Facebook pagina voor de foto’s).

Na deze wedstrijd was voornamelijk sprake van opluchting. Het spel was nog niet goed genoeg, maar als er dan ook nog teveel mensen niet thuis geven en hun verantwoordelijkheid niet pakken dan kunnen we van iedereen verliezen. Deze wedstrijd mogen en moeten we niet te snel vergeten. Komende week zal er weer fel en scherp getraind moeten worden want komende zondag spelen we tegen Venlo, thuis! Wij hopen u weer in grote getalen te mogen begroeten langs de lijn.

Doelpuntenmakers:
1-0 Maastricht
2-0 Maastricht (sb)
2-1 Ruud Dankers (sc)
2-2 Joost Goesten
2-3 Erik-Jan de Bekker

*Je tikt de bal langs de rechterkant van je tegenstander en zelf ga je links langs je tegenstander.

Berkel-Enschot – MEP 1-1 (0-0)

Wederom gelijkspel voor Berkel-Enschot

Afgelopen zondag had alles in zich om een top zondag te worden. De zon scheen, Heren2 won dik verdiend met 7-0, Dames1 won ook afgetekend met 3-0, er was een schitterend feest na afloop en er was lekker veel publiek. Iedereen uit het team was dan ook gebrand op een goed resultaat want, zo heeft oud teamgenoot Gijs Vugs ons geleerd, dan smaakt het biertje naderhand beter. Na de wedstrijd hebben we geleerd dat als je maar genoeg drinkt, ze vanzelf gaan smaken…

Juist de wedstrijd, die viel tegen. De energie, waar we het de afgelopen weken over hadden gehad, die ontbrak bij te veel spelers. Dan blijkt maar weer dat het lastig hockeyen is. Teveel slordigheden, teveel basistechnieken net niet in orde, niet als collectief aanvallen/verdedigen. Wij wisten van tevoren precies, maar dan ook echt precies, hoe MEP zou gaan spelen. Marnix had zich uitstekend verdiept in de tegenstander, alleen maakte wij daar niet of nauwelijks gebruik van. Natuurlijk MEP heeft behendige spelers en ongetwijfeld kunnen ze ook megaveel trucjes die in het veld niet toepasbaar zijn. Maar als je de tactiek van een team weet, moet je daar je voordeel mee doen. Dat niet doen is hetzelfde als jezelf in de voeten schieten!

Over de eerste helft kunnen we kort zijn: teleurstellend! Ondanks dat er veel supporters langs de lijn stonden, waren er toch een aantal spelers die óók supporter werden. Aanvallers keken toe hoe de verdedigers de aanvallen van MEP afsloegen en de verdedigers keken toe hoe onze aanvallers hun best deden wat te forceren. Opmerkelijk daarbij is dit alsnog resulteerde in (kleine) kansjes en de verdediging hield redelijk eenvoudig stand. Hoogtepunt van deze eerste helft was de backhand van mijzelf die via de bovenkant van de lat achter het doel belanden. Heel jammer, want ondanks dat we niet goed speelden, konden we toch met 1-0 de rust in gaan. Een donderspeech van Marnix in de rust was dan ook niet meer dan terecht, iedereen besefte ook dat er vandaag wat te halen viel.

Evenals vorige week tegen EMHC begonnen we ook nu met de brilstand aan de tweede helft. Al gauw werd duidelijk dat wij eindelijk met hockey starten. De MEP defensie werd onder druk gezet en wij kwamen beter in ons spel. Van menig supporter heb ik na de wedstrijd gehoord dat het tempo in deze helft ontzettend hoog lag. Lijkt mij een logisch gevolg van een lamlendige eerste helft.  Wat voor ons duidelijk was, is dat we geen strafcorners weg moesten geven. De Boxtelse mannen waren zo nadrukkelijk op zoek naar een korte hoekslag dat deze wel gevaarlijk móest zijn. De enige corner die zijn kregen werd dan ook onberispelijk binnen gepusht. En dat in de fase dat juist wij wat beter werden. Dit was het startsein om echt alle remmen los te gooien. Er werd nu voor elke meter geknokt en niets werd er nog weggegeven. Joep de Beer ging uiteraard voorop in de strijd, dat hij dit met een groene kaart moest bekopen, moet voor lief genomen worden. Soms gaat Joep over de schreef, maar vaker zouden spelers een voorbeeld aan hem moeten nemen en dezelfde energie leveren! Dat had vandaag ook gemoeten, dat gebeurde helaas niet door iedereen. De slotfase was, net als vorige week, onze beste fase. Erik-Jan verdiende terecht de tweede strafcorner voor zijn team. De bal werd hard binnen geslagen door mijzelf. De discussie of de bal via een stick van iemand van MEP hoog in het doel belanden of dat het door mij kwam, werd gewonnen door Berkel. Na de wedstrijd was ook het publiek het niet eens met elkaar, velen zeiden dat de bal wel werd geraakt maar even zoveel zeiden van niet. Ikzelf had het idee van wel. Het doelpunt werd na overleg in ieder geval goedgekeurd en de stand was weer gelijk. Erik-Jan had zichzelf helemaal tot man van de wedstrijd kunnen kronen door een goede individuele actie van Vincent af te ronden, maar kreeg de bal ongelukkig op zijn voet.

Helaas weer maar 1 punt. Inderdaad, dat houdt in dat we ook weer niet hebben verloren. Toch blijft het zuur. Vandaag speelde we niet het hockey zoals Marnix het graag ziet, toch hadden we kunnen winnen. Komende zondag spelen wij uit tegen Maastricht. Iedereen die wil komen is uiteraard van harte welkom, anderen kunnen het verslag de dag erna op onze website lezen!

Als laatste willen wij de sponsorcommissie bedanken voor het geweldige feest na de wedstrijd. Het was druk, de sfeer was goed en de organisatie top! Wij hopen dat er een vervolg komt.

Joost Goesten

Doelpuntenmakers:
0-1 MEP (sc)
1-1 Joost Goesten (sc)

EMHC – Berkel-Enschot 1-1 (0-0)

Berkel verliest twee punten in hectische wedstrijd 

Na een behoorlijke voorbereiding mochten wij de eerste wedstrijd na de winterstop aantreden tegen EMHC, de huidige nummer twee uit onze poule. De thuiswedstrijd werd in het begin van het seizoen met 1-3 verloren. Een wedstrijd tegen EMHC is altijd lastig. De Eindhovenaren hebben de nare eigenschap je het idee te geven dat je wedstrijd redelijk eenvoudig naar je toe kan trekken, maar met een aantal vlijmscherpe counters kunnen ze je dan verrassen. We waren dus op onze hoede.

Na een duidelijke teambespreking van Marnix, dat we de goede lijn van de voorbereiding door moesten trekken en waarin de zwaktes van EMHC nog eens werden besproken begonnen we aan de wedstrijd. Het werd al snel duidelijk dat we aan het veld moesten wennen, en ook was zichtbaar dat het weer een wedstrijd was waar het om ging, zenuwachtig dus. Er zaten wat slordigheden in en we hadden wat moeite met aannames en de passing. Het was dus ook niet verwonderlijk dat EMHC in de beginfase de bovenliggende partij was, maar na deze beginfase werden wij stukje bij beter sterker en sterker. Een snelle aanval van ons waarbij Vincent de bal bij tweede paal probeerde te krijgen, omdat Joost daar in kwam gegleden werd tegengehouden door de keeper. We speelden wat meer op de aanval en creëerden wat kleine kansjes. En juist bij dit soort momenten is het oppassen bij EMHC. Een aanval van ons werd afgeslagen en als een stel duiven op een stuk brood vloog EMHC eruit. Een middenvelder van EMHC liep in de channel bij Joep de Beer en Daan zette een uitstekend blok, aanval onschadelijk en wij hadden de bal weer. Althans dat dachten wij… De scheidsrechter vond het dermate onreglementair en gaf Daan een gele!!!! kaart. Na de wedstrijd zouden de scheidsrechters zelf ook toegeven dat ze er hier naast zaten, communicatie probleempje. Lekker dan! Maar goed, dan maar met 10 man verder. Wat uiterst opvallend was, was dat EMHC er niet eens over dacht om direct druk te zetten. Wij kregen de tijd om de bal achterin rond te spelen en letterlijk te wachten totdat Daan weer terug het veld in mocht. De spaarzame momenten dat ze druk zetten, hanteerde wij de hoge danwel lange bal. Hit and rush waar EMHC overigens ook geen antwoord had. Het was echter deze zondag we-geven-geen-strafcorners-aan-Berkel-Enschot-dag. Ballen werden hoog door de cirkel getrapt door de keeper, zuiver shoot, duwen…. Het werd alleen niet waargenomen door de scheids. Erg jammer, want de corner is toch echt een wapen, zeker in deze wedstrijd waar kansjes spaarzaam waren. 0-0 was de ruststand

De tweede helft dan. Vol goede moed, en zo mogelijk nog meer vertrouwen begonnen we aan onze missie. Winnen en drie punten mee naar Berkel. De scheidsrechters hadden voor de wedstrijd duidelijk vermeld dat bij een overtreding, de bal op de goede plaats moest liggen en onder controle moest zijn.  Het was dan ook opmerkelijk om te zien dat zij hier zelf vrijwel geen rekening meer mee hielden. De eerste helft had ik, als aanvoerder, de mannen hier al op geattendeerd maar dit bleek later spreken tegen een dove. Jammer! Deze lijn werd de tweede helft dus vrolijk doorgetrokken. Dit wisten we ondertussen en iedereen had er “vrede” mee, voor zover dat mogelijk was. We bleven verwoed de aanval zoeken, maar rendement leverde dit niet op. Ruud gaf de bal scherp voor bij de tweede paal, daar was echter niemand te vinden. Ook in de tweede helft kregen wij geen strafcorners te nemen, en dat lag niet aan het feit dat we ze niet versierde. En doordat we zo druk waren met een gaatje te vinden in de Eindhovense defensie kregen zij uiteraard wat ruimte om er af en toe gevaarlijk uit te komen. Nu komt het moment van Vincent. Iedereen die Vincent kent, weet dat hij een fantastische individule actie in huis heeft en dito schot. Echter is Vincent de laatste tijd veel te bescheiden en meent hij andere ook te moeten laten scoren.  Niet echt des Vinny’s. De bal kwam van Jip via de kluts bij Vincent. Hij stond links op de cirkel rand en had al snel door dat hij beter rechts in de cirkel kon staan, ruimte-technisch wat lekkerder. Dat daar 3 EMHC’ers stonden dat moesten ze geloof ik zelf weten, achteloos liep Vincent de 3 arme dreumessen voorbij en schoot de bal snoeihard in de rechterkruising, de keeper stond erbij en keek ernaar. 0-1, en dat voelde echt als een bevrijding. Hierna werd het alleen een wedstrijd die er door allerlei dwalingen en kaarten niet beter op werd. Een counter werd er professioneel door Joep de Beer uitgehaald, hij moest dit echter wel bekopen met een gele kaart. Maar er kan gezegd worden dat ons verdedigend systeem verder prima in orde was. Ook toen Puk 2 minuten na Joep ook een gele kaart te pakken had omdat hij aanmerkingen had op de leiding (overigens niet heel gek, maar toch een zure kaart). Zo stonden we dus met 9 man. Dit keer had EMHC wel het vernuft om druk te gaan zetten en al combineerd bij onze Patrick te komen. Maar zoals gezegd, het verdedigende systeem stond als een huis. De backs speelden uitstekend in zone, Paul zat als een stofzuiger overal tussen en Joep van Nuland en ikzelf hielden de as prima bezet. We overleefde de 10 minuten met 2 man minder dus zonder kleerscheuren.  EMHC kreeg met nog een kwartier te spelen de eerste strafcorner van de wedstrijd. Deze werd niet helemaal goed uitgevoerd en leverde dus ook niets op. De tweede strafcorner van EMHC kende een betere uitvoering. Onze eerste uitloper Jip was op tijd bij de bal, helaas pakte dat dit keer nadelig uit. Via de stick van Jip zeilde bal over Patrick, die op de grond lag om de geslagen bal te keren. 1-1 dus en niet volkomen terecht. In de slotminuten werd er nog even flink aangezet, maar  bij velen was de energie ver op. Eindstand 1-1.

Heel erg zuur! Waar we nu 1 punt hebben, hadden dat er 3 moeten zijn. Dat gaf zelfs de coach van EMHC toe. Het zou niet fair zijn om dit in zijn geheel op het conto van de scheidsrechters te schrijven, maar wat is het jammer als ze zo hun stempel drukken op hun wedstrijd. Positieve aan deze wedstrijd is de geleverde energie. Er is keihard met ELKAAR gewerkt. Het is nu zaak om die lijn door te trekken. Komende zondag wacht MEP, wij zijn er klaar voor. Uiteraard hopen wij veel van u langs de lijn te zien en daarna bij Vrienden van Berkel L!ve!

Joost Goesten

Doelpuntenmakers
0-1   Vincent Beijersbergen van Henegouwen
1-1 EMHC (sc)