Berkel-Enschot – Helmond 0-3 (0-2)
De laatste wedstrijd voor de winterstop speelden wij tegen Helmond. Gezien het feit dat we dik verdiend verloren hebben en simpelweg Helmond te weinig tegenstand hebben geboden, volgt dit keer geen wedstrijdverslag. U krijgt daarentegen een beschouwing van de eerste seizoenshelft voorgeschoteld. Dit is dus het punt om af te haken of geboeid door te lezen. Want uiteraard had iedereen gelijk waar ik mee sprak…. We kwamen deze wedstrijd te kort, of zoals meneer Burghouts het noemde: Waardeloos! Ook oud-aanvoerder Gijs Taminiau (tegenwoordig heren2) sprak rake woorden met betrekking tot ons tactisch spel, te naïef. Spijker op z’n kop. Maar met het gezegde je bent zo goed als je laatste wedstrijd zouden we onszelf veel te kort doen. Beter zou zijn je bent zo goed als je laatste seizoenshelft. We staan op de vierde plek met 22 punten. DAT is de prestatie waar we zo trots op zouden moeten zijn. Ik sprak een jongen van HCAS afgelopen zondag in de L!ve bar (wat overigens uitermate gezellig en druk was) en zij waren ook danig onder de indruk van ons team. Niets dan lof over hoe wij het gat van de 6 vertrokken spelers hebben opgevangen. Het kan namelijk ook de andere kant opvallen (zie Goirle).
De voorbereiding die wij hadden, het internationale toernooi in Enschede, was voornamelijk goed voor de teamgeest. Het spel was niet om over naar huis te schrijven. Dat had waarschijnlijk te maken met de taalbarrière (veel Duits, wat overigens voor Joep de Beer geen probleem was) en het plaatselijke accent. Alle wedstrijden op 1 na gingen verloren. Voor Marnix, Pepijn en ikzelf als aanvoerder was het snel duidelijk: werk aan de winkel! Het plan was om een andere tactiek te spelen dan vorig jaar. Dat plan kon ook al vrij snel weer de prullenbak in. Het bleek te moeilijk voor de jonge groep en leverde meer frustratie dan prestatie op. Het oude systeem werd opgepakt, maar ook dat ging niet geheel vlekkeloos. Grappig was het dan ook dat wij voorafgaand aan de wedstrijd tegen Helmond onze eerste wedstrijd, ook tegen Helmond, terugzagen. Er staat nu een compleet andere team, vele malen beter maar wel met dezelfde spelers. Het begin van de competitie was stroef. Het gelijkspel tegen Helmond gaf mij nog moed. Ondanks dat het de eerste wedstrijd was, zag ik voldoende aanknopingspunten. Ik had vertrouwen in het seizoen. Na de eerste thuiswedstrijd tegen EMHC was dat vertrouwen gesmolten als sneeuw voor de zon. Een wedstrijd waarin wij behoorlijk speelden maar weinig tot niets creëerden. En dat blijkt verdraaid handig om wedstrijden te winnen. In de wedstrijd tegen MEP was dit hetzelfde verhaal. Er moest een wedstrijd aan te pas komen tegen een tegenstander van naam om het tij te keren. De wedstrijd tegen Hopbel. Het hockey wat we toen speelden geldt nu als ondergrens. Wat speelden we toen goed. We vulden de taken in zoals ze ingevuld dienen te worden. Voor het team, staf en supporters was te zien wat wij in onze mars hebben. Een zegereeks van 6 wedstrijden volgde en stiekem werd naar de tweede plek gekeken. Wat minder stiekem keken wij naar de onbetwiste koploper in onze poule, HCAS. Nog geen enkele wedstrijd verloren de Astenaren. Daar wilden wij verandering in brengen. Een goede wedstrijd, met slim tactisch spel en een terechte winnaar volgde. Helaas voor ons waren wij niet de winnaar. De wedstrijd hierna pakten wij de winnende draad weer op. Maar net zo makkelijk lieten wij die weer van 10 hoog naar beneden vallen. Juist, tegen Helmond.
Ik denk dat over de eerste 12 wedstrijden gekeken we dus trots moeten en kunnen zijn. Oud Berkel speler Gijs Vugs zou voor de wedstrijd gezegd hebben: verlies je deze wedstrijd, heb je een k*t winterstop. Het zou te kortzichtig zijn om dat ook nu te zeggen. Na de wedstrijd hebben we even gebaald met z’n allen, maar wat ik na de wedstrijd al tegen het team, mijn team, jullie team, ONS TEAM heb gezegd, ben alsjeblieft trots op deze prestatie! Er komen nu nog 10 wedstrijden waarin wij ons stinkende best gaan doen om trots te blijven.
Als ik dan toch bezig ben, wil ik iedereen (trouwe supporters, ouders, vrienden, vriendinnen, liefhebbers, honden (Hunter), trouwe lezers van het wedstrijdverslag, volgers) bedanken voor hun steun tot dusver. Want laten we wel wezen, hockey is leuk maar het is nog leuker als mensen voor je juichen en ons als team een warm hart toedragen (er zijn nog een aantal bandjes te koop, wees er echter snel ze gaan als warme broodjes over de toonbank). Na de winterstop hopen wij ook u te horen/zien.
Joost Goesten
PS.: Joost (van Kalmthout) en Fanneke van harte proficiat met de geboorte van jullie zoontje Hidde!
