HCAS – Berkel-Enschot 6-2 (2-1)

Berkel verliest terecht maar geflatteerd van de koploper

 Met zes overwinningen op rij en de tweede plek op zak reisden wij zondag af naar Asten. De sfeer binnen het team was uitstekend en ontspannen. Logisch ook want de tweede plek was meer een verrassing dan een verwachting. En als je dan tegen de nummer 1 mag spelen, kun je daar alleen maar van genieten. Dat Asten op de eerste positie vertoeft is trouwens volgens het verwachtingspatroon van ieder team binnen onze competitie. Voorafgaand aan deze wedstrijd trainden we 3x op ons eigen veld 2. Dit omdat het hoofdveld van HCAS afgekeurd is. Wat onwennig stonden wij dinsdag dan ook op dit trage, zware veld. Tijdens de warming-up en het inspelen ging er regelmatig een jaloerse blik richting heren2 en heren6. Inderdaad, zij trainden op ons hoofdveld. Maar tevreden kon ik na de vrijdagavond training concluderen dat we zelfs op een traag veld aardig uit de voeten konden. Het tempo lag, evenals het niveau, hoog. Dat beloofde veel goeds voor de wedstrijd. Uitvoerig werd Asten bekeken en wisten wij waar we ze pijn konden doen. Tijdens de teambespreking werden de puntjes op de i gezet en de sticks geslepen.

Fuut, de wedstrijd begon. Wij mochten de bal uitnemen en tot mijn verbazing deed Asten in het begin niet eens moeite om de bal af te pakken. Des te treuriger was het dan ook dat de bal door een “mishit” van Joep (Ed) over de zijlijn rolde en zij daar niets aan hadden hoeven doen. U begrijpt het waarschijnlijk al, zenuwen. Dit is geen onbekend verschijnsel voor onze jonge ploeg. Als we tegen een tegenstander spelen die hoog aangeslagen staat, wil dit nog wel eens voorkomen (zie wedstrijd tegen Hopbel). De ervaring leert ons dan ook dat dit ongeveer een kwartier aanhoudt, ook vandaag. Het wrange hieraan is dat wij ook wisten dat HCAS meestal in het eerste kwartier een doelpunt tegen krijgt. Vandaag dus helaas niet. Sterker nog…. Ze kwamen al snel op een 1-0 voorsprong! Dit was natuurlijk tegen ons strijdplan in, maar we lieten het er niet bij zitten. We kropen langzaam maar zeker steeds meer uit onze schulp en begonnen aardig mee te hockeyen. Zo werd al snel de eerste strafcorner versierd. Waar Puk normaliter een perfecte aangever is, had hij bij de eerste corner wat moeite met het veld. De bal kwam dan ook niet helemaal fijn aan. Stopper Jip trok de bal naar zijn forehand en probeerde er het beste van te maken. De bal kwam uiteindelijk weer bij Puk die verwoestend hard op zijn stick geslagen werd. Alles wat een rood-blauw hart heeft schreeuwde om een strafbal. De conclusie van de scheidsrechters was echter anders: de bal van Puk ging naast, dus strafcorner. Vreemde conclusie gezien de overtreding. Helaas werd deze strafcorner rakelings naast getipt door Ruud en bleven wij dus met lege handen achter. Hierop was het weer aan Asten om wat te doen. Via een vloeiende combinatie kwamen zij de cirkel binnen. De bal werd op goal geslagen, uiteraard zou dit een prooi voor Patrick zijn geweest ware het niet dat een stick de bal licht toucheerde en zo in het doel rolde. Heel erg jammer, zeker gezien het feit dat wij steeds beter gingen spelen. Naarstig gingen wij op zoek naar de aansluitingstreffer. Die kwam er ook. 2 minuten voor rust besliste de scheidsrechter dan toch een strafbal toe te kennen aan ons. Vincent bleef koel en pushte deze achter de keeper. Dit was tevens de ruststand.

Na de wedstrijd sprak ik een jongen van Asten en die vertelde mij dat toen wij de 2-1 maakte, ook zij toch wat bang werden. Zij merkte ook dat wij beter werden en de wedstrijd meer en meer naar ons toe trokken. Dit werd in de rust benadrukt door Marnix en Pepijn. Het verdedigende systeem werd iets omgezet om het voor ons makkelijker te maken en voor Asten lastiger.

Dit had ook direct resultaat! We zorgden ervoor dat hun linksback geen directe ballen langs de lijn kon spelen en wij op die manier eerder in balbezit zouden kunnen komen. Er ontstonden wat hachelijke situaties voor de goal van HCAS. Het doelpunt bleef jammerlijk genoeg uit. HCAS stelde daar niet bijzonder veel tegenover. Veel hoge ballen en lange klappen werden gespeeld om onder de druk uit te komen. Na zo’n hoge bal was het weer aan ons om op te bouwen. Een cruciale fout van Bart (een pass over de breedte van het trage veld kwam niet aan) zette de handige spitsen van Asten om in een doelpunt. Juist in de fase dat wij aanvallend sterker waren! De 4-1 viel uit eenzelfde situatie. Een persoonlijke fout luidde balverlies in, waarop Asten razendsnel counterde en af kon drukken. Wat ik vandaag een grote stap voorwaarts vond, is dat we geen moment ons hoofd lieten hangen. Na de 4-1 gingen we verder waar we gebleven waren. We bleven aanvallen. Dat juist vandaag de corner van Joost haperde was dan ook te betreuren. Gelukkig hebben wij goede varianten. Ruud maakte uit een goed uitgevoerde variant de 4-2. Dat gaf ons toch weer hoop en moed. Dit doelpunt was het teken voor Asten om toch een tandje bij te schakelen. Blijkbaar vonden ze marge van 2 niet genoeg en gingen ze op zoek naar de 5-2. De linksback, die wij dus keurig hadden dicht gezet, had verzonnen dat als het met een pass niet lukt, het dan maar met de bal aan de stick moest. Met een fraaie solo en dito schot zorgde hij voor de 5-2. Met nog 10 minuten op de klok wisten we dat het een loodzware klus zou worden. Mooi om te zien was dat we toch bleven gaan en het toch bleven proberen. Door een grove overtreding van een verdediger van Asten kregen we een strafcorner. Ook ditmaal werd de bal niet goed genoeg geslagen door Joost. Puk stond alert bij de tweede bal voor een eventuele rebound. Maar in plaats van dat hij bal met zijn stick raakte, deed hij dat deze keer met zijn borst en kin. Dat de bal hoog van een speler van Asten kwam vond de scheidsrechter geen probleem. Het protesteren van Joost resulteerde ook nog in een gele kaart. Nog 5 minuten te spelen en een man minder. Uit wederom een snelle en vloeiende counter kreeg Asten een strafcorner. De sleep verdween boven het hoofd van Paul in het doel, 6-2.

Een zeer geflatteerde uitslag. We moeten HCAS natuurlijk de credits geven voor het effectieve spel en dat zij hockeyend net wat verder zijn. Maar 6 doelpunten was gezien het wedstrijdbeeld niet helemaal verdiend. Door deze nederlaag zakken wij af naar de 4^e plaats. Iedereen die vanuit Berkel was komen kijken willen wij uiteraard hartelijk bedanken! Volgende week staat MOP op het programma. Tot dan!

 

Namens Heren 1
Joost Goesten

Doelpuntenmakers:
1-0 HCAS
2-0 HCAS
2-1 Vincent Beijersbergen van Henegouwen (sb)
3-1 HCAS
4-1 HCAS
4-2 Ruud Dankers (sc)
5-2 HCAS
6-2 HCAS (sc)